Μαθαίνοντας να αγαπώ το «Φιόρο του Λεβάντε»!

05/07/2021 • EDITORIALS, GO

Δεν μου άρεσε η Ζάκυνθος, έστω κι αν είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του άντρα μου. Δύο φορές είχα έρθει αλλά ήταν αρκετές για να διαπιστώσω πως το Ναυάγιο και η Καρέτα Καρέτα δεν έφταναν για να κλείσω τα μάτια στον ιδιαίτερα χαμηλής ποιότητας τουρισμό, με αποτέλεσμα το μέτριο σέρβις, το αδιάφορο φαγητό, την κατάντια του Λαγανά, τους μεθυσμένους Άγγλους, τις μαζικές παραλίες και τις ελάχιστες επιλογές.
Όλα αυτά έως να αποδεχθώ την πρόσκληση της Εύης Φέτση και του Πάνου Δεληγιάννη, να τους ακολουθήσουμε στις διακοπές τους στον Nobelo. «Μία παραδεισένια αγκαλιά στο βορειότερο κομμάτι της Ζακύνθου, που όμοια της δεν θα βρεις στα καλύτερα παράλια της νότιας Ιταλίας…» επέμεναν οι φίλοι μας, όταν μας εξιστορούσαν την ποιότητα της οικογένειας Νόμπελου, οι οποίοι δεν αρκέστηκαν στην επιτυχία του σαντουιτσάδικου «Serafino» που διατηρούσαν στην χώρα της Ζακύνθου (έστω κι αν ήταν τα καλύτερα σάντουιτς του νησιού), αλλά ακολούθησαν το όνειρο τους, μόχθησαν, εξελίχθηκαν, ταξίδεψαν, καλλιέργησαν την αισθητική τους, την παιδεία τους, απέκτησαν περισσότερες εικόνες, και δημιούργησαν το ομορφότερο prive resort όχι της Ζακύνθου, αλλά ολόκληρου του Ιονίου. Ένα βραβευμένο εστιατόριο ακριβώς πάνω στη θάλασσα, με το δικό του μποστάνι, την καλύτερη λίστα από fine wines, και με τέσσερα μόλις δωμάτια για να φιλοξενήσουν την εκλεκτή πελατεία τους, ο Nobelos συγκεντρώνει beautiful people από όλον τον κόσμο, που προτιμά τη διακριτική πολυτέλεια, που δεν τους ενδιαφέρει to see and be seen and make noise αλλά να απολαύσουν ό,τι εκλεκτότερο έχει να τους προσφέρει το fioro di Levante.
Και χαίρομαι πάρα πολύ που -έστω και τώρα- ανακάλυψα και εγώ, πως η ιδιαίτερη πατρίδα του άντρα μου, δεν αρκείται πλέον στο να επιδεικνύει το Ναυάγιο και την υπό εξαφάνιση Καρέτα-Καρέτα, αλλά και τον σεβασμό στον απαιτητικό τουρισμό και στην εκλεπτυσμένη φιλοξενία, ενός επισκέπτη που θέλει και αξίζει τα εκλεκτότερα.
Και του χρόνου, και κάθε καλοκαίρι, θα επιστρέφουμε πια εδώ…

Μία ανάρτηση στο Instagram, χθες το βράδυ, λίγες ώρες πριν αποχαιρετήσω πια αυτή τη μαγική γωνιά της Ζακύνθου, στο βορειότερο -και ομορφότερο- σημείο του νησιού, που οι βενετσιάνοι ονόμασαν «Il Fiore di Levante», το  «Άνθος της Ανατολής».


Μία ανάρτηση-υπόσχεση επιστροφής σε ένα νησί με πλούσια φυσική ομορφιά, που ξεχωρίζει για την ποικιλία των λουλουδιών, των δέντρων και των άγριων βοτάνων του και φυσικά για τις πανέμορφες παραλίες του, που ωστόσο εγώ δεν γνώριζα πως πλέον θέλει και μπορεί να υποδεχθεί έναν ευζωιστή, πολυταξιδεμένο επισκέπτη με απαιτήσεις για αξέχαστες διακοπές. Μία ανάρτηση-χαρά, που μέσα από αυτές τις τρεις ημέρες στο Nobelo, αγάπησα από την αρχή, την ιδιαίτερη πατρίδα του άντρα μου.

Follow me…

«Μία παραδεισένια αγκαλιά στο βορειότερο κομμάτι της Ζακύνθου, που όμοια της δεν θα βρεις στα καλύτερα παράλια της νότιας Ιταλίας…» στριφογύριζαν ξανά και ξανά τα λόγια και η επιμονή της Εύης και του Πάνου, όλους αυτούς τους δύσκολους μήνες του χειμώνα που προηγήθηκε, σαν ζεστή παρηγοριά για ένα τριήμερο που ήθελα έτσι κι αλλιώς να ζήσω. “Πάμε?”, “Πάμε!” ήταν άλλωστε και το πρώτο μήνυμα που ανταλλάξαμε μεταξύ μας μόλις οι συνθήκες της πανδημίας το επέτρεψαν.

“Τις μέρες στο Nobelos Seaside Lodge τις περιμένω με τρελή αδημονία όλον τον χειμώνα. Και η πρώτη βουτιά σε αυτά τα κρυστάλινα νερά με αποζημιώνει για όλες τις δυσκολίες που πέρασαν και μηδενίζει το κοντέρ για να πάμε πάλι απ´ την αρχή, με στόχο τα καλύτερα που ως γνήσια Πολυάννα πάντα ελπίζω πως έρχονται.
Φέτος, τις υπέροχες αυτές διακοπές τις μοιραζόμαστε με αγαπημένους φίλους και αυτό τα κάνει όλα ακόμα καλύτερα. Ο Ιούλιος μπαίνει πανηγυρικά!!!!” ήταν το πρώτο post της Εύης Φέτση στο fcbk, την πρώτη της μέρα στο Nobelos….

Φυσικά και όταν έγραψα “Δεν μου άρεσε η Ζάκυνθος, έστω κι αν είναι η ιδιαίτερη πατρίδα του άντρα μου…” δεν εννοούσα τις φυσικές ομορφιές του στολιδιού του Ιονίου, και λίγο σκεπτόμενος αναγνώστης να είσαι το αντιλαμβάνεσαι αμέσως αυτό. Και η Ρόδος πανέμορφη είναι, απλά δεν είναι το my cup of tea. Η Ζάκυνθος όμως μετά από αυτό το τριήμερο, -και με αφορμή την επίσκεψη μου στο Nobelo- μπήκε στην καρδιά μου και οπωσδήποτε στο top 5 των αγαπημένων μου, πλέον, προορισμών.

Η θέα από το δωμάτιο μου, την Blue Cave Suite

Τέσσερις μόλις σουίτες -όχι πολυτελείς, αλλά οπωσδήποτε παραδοσιακές, πεντακάθαρες, μεγάλες, φωτεινές και δροσερές, με τις κουβέρτες να τις έχει πλέξει η ίδια η κυρία Φωτεινή στο βελονάκι- και στην ποδιά τους ένα βραβευμένο -δικαίως- εστιατόριο, ακριβώς πάνω στην ολόλευκη prive παραλία. Αυτό είναι ο Nobelos. Αυτό και η απόλυτη έννοια των διακοπών, σε μία από τις ομορφότερες και πιο exclusive γωνίες της Ζακύνθου, που σου προσφέρουν απλόχερα όλη την ιδιωτικότητα που έχεις ανάγκη. Είναι αυτή η αίσθηση πως μπορείς για λίγες ημέρες να ζήσεις σε αυτό το ευλογημένο κομμάτι γης ξυπόλητος ολημερίς και ολονυχτίς,  με ένα καφτάνι πάνω από το μαγιό σου, τρώγοντας όλα τα καλούδια από το μποστάνι της οικογένειας, όσο ο αγέρας του Ιονίου χαϊδεύει απαλά τα μαλλιά σου. Το ασίγαστο τραγούδι των τζιτζικιών σε καλεί να χορέψεις κάτω από τα αστέρια.

Αυτή είναι η μία -πολύτιμη σαν θησαυρός- εικόνα. Γιατί υπάρχει και άλλη. Αυτή, που ό,τι κι αν ονειρευτείς, εδώ θα το βρεις. Υψηλή γαστρονομία με ό,τι εκλεκτότερο ψαρεύεται από την θάλασσα ή γεννάει αυτή η γη. Μία λίστα από fine wines, που εκτός από μερικές από τις σπάνιες ετικέτες των καλύτερων αμπελώνων του κόσμου, μαρτυράει το μεράκι και την αγάπη της οικογένειας να επενδύσει μεταφορικά και πραγματικά σε αυτόν τον παράδεισο. Beautiful people από όλον τον κόσμο, που εδώ βρίσκουν την διακριτική, σχεδόν primitive αισθητική, πολύ μακριά από τις τουριστικές ορδές, τα νεοκοσμικά ήθη και την εύκολη πολυτέλεια, σε ένα τοπίο αδρό ανάμεσα σε θάλασσα και ουρανό.

Ξύλινα μοναστηριακά τραπέζια που φωτίζονται από τις λάμπες των ψαράδων και πάνω τους κλαδιά ελιάς. Λευκό χαλίκι, που χάνεται στην αγκαλιά των τυρκουάζ νερών του Ιονίου. Πελώρια πεύκα για να φωλιάσει στη πλούσια βλάστηση τους η  πολυμελής χορωδία από τα τζιτζίκια. Κόσμος όμορφος. Διακριτικός, καλοζωισμένος.  Έχουν έρθει με τα κότερα τους που έχουν δέσει αρόδου. “Ξέρεις πόσους billionaires έχουμε διώξει, πάντα ευγενικά, γιατί το μόνο που ήθελαν να ανοίγουν την μία σαμπάνια πίσω από την άλλη, δημιουργώντας φασαρίες;”

Και μετά, ήταν η βόλτα με το σκάφος. “Πάμε στις Σπηλιές και στο Ναυάγιο!” ήταν η ιδέα της παρέας, και δεν περίμενα, δεν ήξερα, πως η ομορφιά αυτής της πλευράς του νησιού θα μου έκοβε την ανάσα.

Το Ναυάγιο της Ζακύνθου ή ο “Παναγιώτης”, είναι το γνωστό ναυάγιο πλοίου στην απομονωμένη ακτή Άη Γιώργης της Ζακύνθου που αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αξιοθέατα του νησιού. ΟΚ, χάρηκα που πήγα, αλλά μέχρι εκεί.

Το πλοίο εντοπίστηκε την 5η Οκτωβρίου 1980 από περιπολικό σκάφος της Θαλάσσιας Οικονομικής Αστυνομίας και διαπιστώθηκε ότι μετέφερε λαθραία τσιγάρα. Η αξία των περίπου 2.000 κιβωτίων τσιγάρων εκτιμήθηκε στα 30 εκατομμύρια δραχμές. Το πλήρωμα υποστήριξε πως, αφού επί τρεις μέρες το πλοίο λόγω των κακών καιρικών συνθηκών περιφερόταν μεταξύ Κεφαλλονιάς και Ζακύνθου, εξαιτίας μηχανικής βλάβης προσάραξαν στο ακρωτήρι Σχοινάρι. Για δύο μέρες παρέμειναν αποκλεισμένοι σε σπηλιά και μετά βρήκαν καταφυγιο στο χωριό Βολίμες.
Μέχρι τότε, η ακτή ονομαζόταν Άη Γιώργης, ενώ πλέον είναι ευρέως γνωστή απλώς ως “Ναυάγιο”. Η παραλία βρίσκεται σε δυσπρόσιτο μέρος και μπορεί να προσεγγιστεί μόνο μέσω θαλάσσης ή αέρα.
Στην αρχή οι κάτοικοι είχαν θορυβηθεί εξαιτίας της περιβαλλοντολογικής καταστροφής που πίστευαν πως θα δημιουργούσε το συγκεκριμένο καράβι με το φορτίο του, και κατ’ επέκταση και στον τουρισμό του νησιού. Όμως λίγο καιρό μετά αποτέλεσε πόλο έλξης για τουρίστες εγχώριους και μη, ενώ κατατάσσεται στις ομορφότερες παραλίες της Ελλάδας και του κόσμου.

Εγώ πάντως μαγεύτηκα από τις Γαλάζιες Σπηλιές…

Οι γαλάζιες σπηλιές είναι ένα από τα πιο γνωστά και διαφημισμένα φυσικά αξιοθέατα του νησιού και είναι δυνατόν να τις επισκεφθείς είτε με δικό σου σκάφος, είτε με μια από τις πολλές οργανωμένες εκδρομές με βάρκα.
Αποτελούνται από ιδιότυπους γεωλογικούς σχηματισμούς που έχουν δημιουργήσει μια σειρά σπηλαίων κατά μήκος της βορειοδυτικής ακτής του νησιού, αρχίζουν αμέσως μετά τον Αγιο Νικόλαο για να τελειώσουν κοντά στο ακρωτήριο Σχoινάρι.

Υπέροχα!

Οι Γαλάζιες Σπηλιές οφείλουν το όνομά τους στις ιδιαίτερες αντανακλάσεις που παίρνει το νερό στο εσωτερικό τους.
Σε πολλές από αυτές τις σπηλιές είναι δυνατόν να μπει κανείς με ένα μικρό/μέτριο σκάφος, ενώ άλλες μπορούν να τις εξερευνήσουν μόνο έμπειροι κολυμβητές και δύτες.

Ωραίο το Κάπρι μα αυτό είναι μαγικό!

Και κάποια στιγμή επιστρέφεις χορτάτος από εικόνες και από ήλιο στα κολπάκια του Νόμπελου

Και δροσίζεις τις στιγμές σου με green olives, orange peel, rosemary and fever tree Mediterranean tonic του Gin Mare. O Nobelos έχει απίθανα cocktail να σου προτείνει για κάθε ώρα της ημέρας.

Όλα ξεκινάνε από τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις και η οικογένεια Νόμπελου, σήκωσε το κεφάλι ψηλά, κοίταξε το όνειρο της στα μάτια, το κυνήγησε, και το κατέκτησε. “Κάθε χρόνο βάζουμε και άλλο ένα λιθαράκι ώστε να γίνουμε καλύτεροι…” μου λέει ένας από τους γιους της Φωτεινής, ο Αλέξανδρος.

Στην όμορφη boutique της κυρίας Φωτεινής. Εδώ θα βρεις από εκπληκτικά καφτάνια…

Έως την μαγική της μαρμελάδα πορτοκάλι!

 

Οι Αύγουστοι μου στις Σπέτσες είναι πολύτιμοι γιατί χάνω τις ημέρες, δεν γνωρίζω την ώρα, δεν με ενδιαφέρει ο χρόνος. Τολμώ να πω, πως το ίδιο ένιωσα και αυτές τις ημέρες σε αυτόν εδώ τον κρυμμένο παράδεισο.

Κάτω από την Κληματαριά του Νόμπελου

Η σουίτα Blue Cave

Ένα ποτό εκεί γύρω στις 20.00′ με την Εύη και τα αγόρια, λίγο πριν τη δύση του ηλίου και το δείπνο, κάτω από τα αστέρια

Η βότκα σερβίρεται στα φανταστικά ποτήρια που έχει συλλέξει ο Αλέξανδρος από τα ταξίδια του. Τα ζήλεψα. Πολύ….

Και η επιλογή του Πάνου: Negroni o’ clock with Roku gin & Cohiba Talisman

Συζητάμε για αυτό το νησί, που πλέον έχει αρκετές επιλογές ώστε να φιλοξενήσει όποιον θα ήθελε να το επισκεφθεί. Ο φίλος μας ο Γιάννης Λυμπερόπουλος, που ευκολάκι δεν τον λες, και που ήρθε σήμερα να πάρουμε το aperitif μας μαζί, μένει στο Olea, ένα από τα ομορφότερα ξενοδοχεία της Ζακύνθου, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα καλύτερα πεντάστερα της Ελλάδας, ενώ ένα βράδυ πριν έρθουμε, ο Πάνος και η Εύη δείπνησαν στο Prosilio, ένα εξαιρετικό εστιατόριο πραγματικά πολύ υψηλών προδιαγραφών.

Έγραφε θυμάμαι ο Πάνος Δεληγιάννης στο fnl: Φτάνοντας μετά από περίπου μια ώρα οδήγηση από την πόλη της Ζακύνθου, συνειδητοποιώ ότι είμαι σε έναν παράδεισο. Το «bio-restaurant» και παραδοσιακός ξενώνας Nobelos είναι ένα επιμελώς ατημέλητο σκηνικό σε ένα ονειρικό σημείο του νησιού. Κάθε λεπτομέρεια είναι προσεγμένη, κάθε τι που φαίνεται παράταιρο έχει τον σκοπό του δημιουργώντας ένα νέο-παραδοσιακό, boho περιβάλλον υψηλής αισθητικής, δημιουργημένο για να χαλαρώσεις, να ξεχαστείς, να κάνει το μυαλό και τις αισθήσεις να ταξιδέψουν. Όλα τα επιμέρους στοιχεία δένουν στην εντέλεια με το μοναδικό αυτό spot, το φιλικό, αποτελεσματικό και ταυτόχρονα «ανέμελο» σέρβις κουμπώνει στην εντέλεια με την αισθητική και το εξαιρετικά προσεγμένο φαγητό (σε ποιότητα, εκτέλεση, παρουσίαση και υλικά) έρχεται να συμπληρώσει μια εικόνα αρτιότητας που σπάνια συναντάμε στην Ελλάδα …πόσο μάλλον σε ένα νησί όπως η Ζάκυνθος που –προς το παρόν- δεν φημίζεται για το υψηλό επίπεδο τουρισμού της.

O αχινός…

Η ψαρόσουπα

Η κωλοχτύπα. Εδώ σερβίρεται σαγανάκι και συνοδεύεται από σκορδόψωμο!

Το φαγκρί μπουργέτο!

…Ένας Έλληνας θα θαυμάσει την αρτιότητα του όλου project, θα εκτιμήσει τις εξαιρετικές γεύσεις (δοκίμασα για παράδειγμα τον κορυφαίο μουσακά των πολλών τελευταίων χρόνων) αλλά πιστεύω ότι –όπως και εγώ- θα ξαφνιαστεί από τις πολύ υψηλές τιμές (πχ μουσακάς στα €17, κρασιά επί τέσσερα και επί πέντε!) …ίσως και να το απορρίψει εξαιτίας αυτών. Ομολογώ ότι και εγώ πέρασα από αυτή τη φάση καταρχήν. Όμως όσο περνούσε η ώρα και δοκίμαζα πιάτα και αφηνόμουν να χαλαρώσω συνειδητοποιούσα ότι το Nobelos αξίζει τα χρήματά του, «δικαιούται» να ζητά αυτές τις τιμές. Μπορεί να έχουμε συνηθίσει να πληρώνουμε τέτοια ποσά σε πιο ντιζαϊνάτα και μοντέρνα μέρη, σε πιο κοσμικούς προορισμούς ή σε πιο εξωτικά εστιατόρια. Βλέπετε ο παράγοντας του εξωτισμού εμπεριέχει σημαντική προστιθέμενη αξία ψυχολογικά. Για σκεφτείτε όμως. Για ποιο λόγο η παραδοσιακή ελληνική κουζίνα, το παραδοσιακό ελληνικό περιβάλλον να μην μπορεί να διεκδικήσει τέτοιες τιμές; Για ποιο λόγο ένας αποδομημένος μουσακάς με τη «βαριά» υπογραφή ενός επώνυμου σεφ να κοστίζει €17 ή και παραπάνω και ένας –πραγματικά- κορυφαίος παραδοσιακός μουσακάς να μην αξιώνει την ίδια τιμή; Στο κάτω-κάτω ας μην ξεχνάμε ότι αυτό που για εμάς αποτελεί μια συλλογική, πλην όμως ξεχασμένη, μνήμη για τον μέσο δυτικό τουρίστα είναι εξίσου εξωτικό όσο είναι για εμάς ένα εστιατόριο με περουβιανή κουζίνα ή ένας προορισμός όπως οι Μαλδίβες.

Τα oysters….

…Κλείνοντας θα πω μόνο δύο πράγματα: Πρώτον, αν βρεθείτε Ζάκυνθο «πρέπει» να επισκεφθείτε το Nobelos. Και δεύτερον, εύχομαι η Ελλάδα να αποκτήσει πολλά τέτοια μέρη που όχι μόνο να «πουλήσουν» τη χώρα και την παράδοσή της, αλλά και να τολμήσουν να την τιμολογήσουν όσο –θα μπορούσε να- της αξίζει!”

Καλημέρα!

Μα αν κάτι αξίζει περισσότερο από όλα όσα έγραψε ο Δεληγιάννης στο δικό του site ή εγώ παραπάνω, αυτό είναι το πρωινό γεύμα του Nobelos….

Εδώ το πρωινό έχει μία εντελώς δική του μυσταγωγική ιεροτελεστία, η οποία ξεκινάει από την πρώτη ύλη -ναι, η κότα που μας ξυπνάει κάθε πρωί είναι η ίδια που μας προσφέρει τα αυγά της-, συνεχίζει στην ποσότητα -αν ζητήσεις ένα γιαουρτάκι με φρούτα θα σου έρθει ένα εντυπωσιακό basket γεμάτο με ό,τι φρούτα μπορείς να ονειρευτείς και ένα πελώριο μπολ, από αυτά που προορίζονται για την σαλάτα, όπου σερβίρεται το ολόφρεσκο γιαούρτι. Όσο για τον χυμό του πορτοκαλιού, αυτός σερβίρεται σε μεγάλα ποτήρια από κομψό κρύσταλλο, στο κέντρο των οποίων βρίσκεται ένα υπέροχο κομμάτι πάγου, εξολοκλήρου φτιαγμένο από πορτοκάλι.

Τα πιο νόστιμα αυγά τηγανιτά του κόσμου τα έχω φάει στην Τραχειά πηγαίνοντας για Σπέτσες και πλέον και εδώ. Το αυγό είναι -στην κυριολεξία- της ώρας, το αλάτι μαζεμένο από την ίδια την οικογένεια, από τα βράχια μπροστά στο Nobelos ενώ το λάδι εξαιρετικό!

Το καλάθι με τα φρούτα

Μα ό,τι, ό,τι, ό,τι κι αν δοκιμάσεις εδώ, η γεύση που δεν θα ξεχάσεις ποτέ, είναι αυτή του παγωτού Μανταρίνι με Κουκουνάρι, από τα χέρια της Φωτεινής!

Τι ανακούφιση όταν πλέον βρίσκεις το δικό σου κομμάτι παραδείσου…. Αξέχαστες διακοπές, που πλέον θα επαναλαμβάνουμε κάθε καλοκαίρι! Και κάθε φορά, για λίγο ακόμα…. Και άλλο λίγο ακόμα… Ήδη, κλείσαμε για του χρόνου!

ΥΓ. Το post αυτό δεν είναι καθόλου, μα καθόλου διαφημιστικό. Έστω κι αν στον Nobelo αξίζει όλη η διαφήμιση του κόσμου….

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Show Buttons
Hide Buttons