Εδώ όλα υπονοούνται και τίποτα δεν επιδεικνύεται, η πολυτέλεια είναι «silent» και όχι απλά «quite»… Κλείνω τα μάτια και απολαμβάνω τη κάθε στιγμή, που με ταξιδεύει στα ομορφότερα καλοκαίρια της ζωής μου…
Μία που διαβάζω στα πιο έγκυρα sites πως θα ανέβει η θερμοκρασία σε υψηλά για την εποχή επίπεδα, μία που μπαίνω στο site του The Roc Club να κάνω κράτηση για την Παρασκευή και το Σάββατο-με σημείωση για late check out την Κυριακή, μιας και θέλω να περάσουμε όλη τη μέρα μας στη πισίνα. Αφού με ξέρεις τώρα εμένα. Αν υπάρχει κάτι που μπορώ να συγκρίνω με τη γλύκα της νωχελικής ραστώνης του Αυγούστου, είναι αυτές οι κοντινές μα άκρως ονειρικές αποδράσεις που αποκαλύπτουν παιχνιδιάρικα -άλλοτε με γλύκα και άλλοτε με ορμή- την αυλαία του καλοκαιριού. Αυτές οι αποδράσεις στην έναρξη της ομορφότερης εποχής του χρόνου, που σου χαρίζουν τις πιο λυτρωτικές σου ανάσες. Πόσω μάλλον όταν ο προορισμός μου είναι η από πάντα και για πάντα αγαπημένη μου Βουλιαγμένη. Εδώ, που είναι φωλιασμένα τα ομορφότερα καλοκαίρια της ζωής μου.
Τα καλοκαίρια των καλύτερων μας χρόνων είναι αυτά που ανατρέχουμε να συναντήσουμε στα ομορφότερα όνειρα μας. Εκεί ανατρέχω και εγώ. Αυτά ψάχνω για να κρυφτώ. Τα καλοκαίρια της παιδικής μου ανεμελιάς και της ηλιόλουστης μου εφηβείας. Τότε που με το που χτυπούσε το κουδούνι που σήμαινε το τέλος άλλης μίας σχολικής χρονιάς, εμείς -το ίδιο κιόλας απόγευμα- περνούσαμε την πύλη του Ναυτικού Ομίλου ή του (τότε) Αστέρα, και τότε σήμαινε και η έναρξη του μεγάλου θέρους. Στις καμπάνες του, που έστεκαν ακριβώς απέναντι από τη θερινή μας κατοικία, ζούσαν τις δικές τους θερινές διακοπές μόνο οικογενειακοί σου φίλοι και συμμαθητές. Φίλοι που κάναμε μαζί σκι, που πηγαίναμε στα ίδια σχολεία, τα βράδια σινεμά στην Ακτή, και για παγωτό Σικάγο στην Aqua Marina. Φίλοι ζωής, τα πρώτα φλερτ, οι πρώτοι χοροί υπό τη βραχνή φωνή του Lionel Richie, κάτω από τα ίδια πάντα αστέρια. Ώρες ατελείωτες προπονίσεις στη πισίνα. Δύο ώρες το πρωί και άλλες δύο πριν δύσει ο ήλιος. Πόσα καλοκαίρια πίσω. Πριν τα ιδρωμένα sushi στην παραλία και τις βαριές ξύλινες ξαπλώστρες που σου στερούν τη χαρά του αυθορμητισμού. Τότε που ο αέρας μας μύριζε ήλιο, αλάτι, Nivea και λίγες σταγόνες Anais-Anais, κάτω από τα μαλλιά, που είχαν μείνει από το προηγούμενο βράδυ. Οι έννοιες του quite luxury και του του easy living, δεν ήταν «τάση» ήταν η ίδια μας η ζωή. Δεν τονίζονταν, απλά υπονοούνταν, ενώ σε συνδυασμό με έναν ανακουφιστικό «ελίτ μινιμαλισμό» βυθιζόσουν στο ανέμελο αφήγημα που είχαν γράψει οι μοίρες σου για εσένα, αφήνοντας το να σε οδηγήσει σε μία αισθητική που έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Όμως είναι δική σου. Την διδάχτηκες. Την έζησες. Οι προσλαμβάνουσες υπάρχουν. Το ίδιο και οι θύμησες. Είσαι τυχερή…
Αυτά τα καλοκαίρια έρχομαι να ζήσω ξανά και ξανά στο The Roc Club. Και επειδή λέγεται «club» και όχι «hotel»… Και επειδή με το που περνάς την πόρτα του (και όχι πύλη) με αυτό το συγκλονιστικό bench, η πρώτη αίσθηση που σε πλημμυρίζει είναι ακριβώς αυτή. Η ανακουφιστική οικειότητα του να ανήκεις εκεί που θέλεις. Εδώ που όλα υπονοούνται και τίποτα δεν επιδεικνύεται, η πολυτέλεια είναι «silent» και όχι απλά «quite»… Κλείνω τα μάτια και απολαμβάνω τη κάθε στιγμή, που με ταξιδεύει στα ομορφότερα καλοκαίρια της ζωής μου.
Το The Roc Club το χρησιμοποιούμε με τον Νικόλα ως τον πιο αγαπημένο staycation προορισμό, ως τη δική μας «σουίτα» που όταν τραβάς το πρωί τις κουρτίνες αντικρίζεις την καλύτερη θέα του κόσμου, τον πιο ξεχωριστό κόλπο της Μεσογείου, το μικρό διαμάντι της Αθηναϊκής Ριβιέρας, λουσμένο από τον χρυσό της ήλιο. Φοράω ένα φουστάνι από βαμβάκι, είμαι έτοιμη να κάνω το θριαμβευτικό μου entrance στον μαγευτικό τρόπο ζωής της ακτής.
Και αυτού του blissful escape κάθε στιγμή τη ζήσαμε μαζί μέσα από τα Instagram stories μου. Και τι μηνύματα δεν ανταλλάξαμε και πάλι από εκεί…
«In white, under the May sun, exactly where I should be… 🤍🌴» γράφω κάτω από μία φωτογραφία, που σημάνει συγχρόνως την έναρξη του καλοκαιριού.
Μαζί μου έχω το laptop και τα βιβλία μου, τα μακριά λευκά φορέματα μου, τις έννοιες της εβδομάδας που φεύγει και τις περισσότερες αυτής που έρχεται, μαζί μου όμως πλέον κουβαλάω και τη χαλαρότητα και την ευφορία και τη γαλήνη, που μόνο αυτή η φωλιασμένη στους εντυπωσιακούς βράχους της Βουλιαγμένης αγκαλιά μπορεί να μου προσφέρει.
Γύρω μου λευκοί τόνοι με φυσική επένδυση από δρυ, έπιπλα της μέσης του αιώνα, συνθέσεις από objects & art, πίνακες του οραματιστή Έλληνα καλλιτέχνη Άγγελου Γουλανδρή, ο οποίος στο έργο του ερμηνεύει τις μαθηματικές και γεωμετρικές έννοιες της κοσμικής ισορροπίας.
Τις ίδιες ώρες στο Παρίσι, η Ελμίνα έχει ξεκινήσει την εξεταστική της. Γράφει Droit de la Famille, την αμέσως επόμενη Droit Constitutionnel, κάθε μέρα ξυπνάει στις 6 το πρωί, γράφει έως τις 11, πάει κατευθείαν στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου που διαβάζει έως τις 20.00′, και μόλις αυτή κλείσει, επιστρέφει στο σπίτι για να συνεχίσει το διάβασμα της. Ανταλλάσσουμε εικόνες δύο τρεις φορές την ημέρα, σαν άλλο «σε σκέφτομαι» και «σ’αγαπω»… Αυτή χλωμή, σαφώς αδυνατισμένη, κουρασμένη, μα με τη λάμψη στα μάτια της το ίδιο δυνατή, να μου «φωνάζει» πως «το’χει…». Οι δικές μου εικόνες διαφορετικές, στο φόντο τους πάντα να πρωταγωνιστεί ο ίδιος πάντα ήλιος που φωτίζει το Ελληνικό καλοκαίρι. Όσο κι αν προσπαθώ να τον κρύψω από τα μάτια της κόρης μου, αυτός εκεί, δεν μπορεί να κρυφτεί…
Dreamy escape…
Για το βράδυ της Παρασκευής έχουμε κάνει κράτηση να δειπνήσουμε στο Four Seasons, το Σάββατο θα φάμε την ώρα του ηλιοβασιλέματος στο Cova στη Μαρίνα της Βουλιαγμένης. Δεν έχει ανοίξει ακόμα το The Rocket Bar & Restaurant, το οποίο κάνει την επίσημη πρεμιέρα του αυτό το Σαββατοκύριακο, με το έργο τέχνης «πύραυλο», να σηματοδοτεί όλα όσα έχουν να ακολουθήσουν. Ανοίγω το calendar μου να βρω την πρώτη ελεύθερη ημερομηνία για να έρθω.
Forever searching for the most beautiful summers of my life…
Συνεχίζεται… 🧿