18-22 Σεπτεμβρίου 2025 στο Ζάππειο Μέγαρο. Το Fay’s Control θα είναι εκεί…
Steve Gianakos, Γιάννης Αδαμάκος, Άννα Αμπαριώτου, Δημήτρης Αναστασίου, Αλέκος Κυραρίνης, Γιώργος Λάππας, Χριστίνα Μήτρεντσε, Γιάννης Μπουτέας, Μυρτώ Ξανθοπούλου, Μαρία Οικονομοπούλου, Νίνα Παπακωνσταντίνου, Νίκος Ποδιάς, Νάνα Σαχίνη, Παντελής Χανδρής, Πάνος Χαραλάμπους.
Η CITRONNE Gallery στο περίπτερο της L8 στην Art Athina 2025 παρουσιάζει μια πολύπλευρη ομάδα καλλιτεχνών. Καταξιωμένοι καλλιτέχνες, θεμελιωτές αυτού που θεωρείται σημερινό στην τέχνη, συμπράττουν με ανερχόμενους δημιουργούς και αξιώνουν ένα σύνολο. Μέσα από αυτή την έκθεση, η γκαλερί υποστηρίζει την εξέλιξη της εγχώριας μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης, υπογραμμίζοντας το παρόν.
Πλάι στα ιστορικά έργα καλλιτεχνών με παρουσία σε διεθνείς εκθέσεις, όπως η Μπιενάλε της Βενετίας, η Μπιενάλε του Σάο Πάολο, και η documenta 14, (Γ. Λάππας, Γ. Μπουτέας, Π. Χαραλάμπους, Γ. Αδαμάκος, Π. Χανδρής) οι επισκέπτες θα ανακαλύψουν στο περίπτερο της CITRONNE Gallery, μια επιτοίχια εγκατάσταση στην εκθεσιακή λογική των salon (S. Gianakos, A. Αμπαριώτου, Δ. Αναστασίου, Α. Κυραρίνης, Χ. Μήτρεντσε, Μ. Ξανθοπούλου, Μ. Οικονομοπούλου, Ν. Παπακωνσταντίνου, Ν. Ποδιάς, Ν. Σαχίνη).
Η επιλογή ενός τρόπου έκθεσης του παρελθόντος, που θυμίζει οικιστικό περιβάλλον, δίπλα σε μεγάλης κλίμακας έργα, τονίζει την ευρύτητα με την οποία η γκαλερί αντιλαμβάνεται την καλλιτεχνική της ταυτότητα. Αλλά και εντός αυτής της «ψηφιδωτής» πολυεπίπεδης εγκατάστασης, μπορεί κανείς να αναγνωρίσει τις διαφορετικές καλλιτεχνικές καταβολές που συνθέτουν
εν τέλει μια υγιή αντίθεση, έναν μνημονικό άτλαντα από σχέσεις, μορφές, νοήματα. Για τη CITRONNE Gallery, η ευρύτητα των επιλογών αυτών, οι οποίες προτείνονται στην Art Athina 2025, αποτελεί θέση.
Ο Γιώργος Λάππας (1950-2016), καλλιτέχνης με διεθνή αναγνώριση, διερεύνησε τα όρια της γλυπτικής μέσω ενός ανατρεπτικού έργου. Βασικά στοιχεία της τέχνης του ήταν η έρευνα στην κλινική ψυχολογία καθώς και η ενασχόληση του με διαφορετικούς πολιτισμούς. Τα έργα του, εμπεριέχουν το παράδοξο, μορφολογικά και σημασιολογικά, καθώς και την διασάλευση της κλίμακας. Δημιουργούν την αίσθηση ενός μεταίχμιου· μίας διεσταλμένης εκκρεμότητας· του ιλίγγου· της παραίσθησης· του παραληρήματος· της επισφαλούς ισορροπίας. Το κεφαλαιώδους ιστορικής αξίας έργο του Kηπουρός με αρκουδάκι (2013) που παρουσιάστηκε στην documenta 14 (Αθήνα και Κάσελ, 2017). Ο Γιώργος Λάππας εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Μπιενάλε της Βενετίας δύο φορές (Αperto, 1988, και Ελληνικό περίπτερo 1990), στην Μπιενάλε του Σάο Πάολο (1987) και στην 1η Μπιενάλε της Γκουαντζού (Ν. Κορέα, 1995).
Το έργο του Γιάννη Μπουτέα (1941) περιλαμβάνει κατασκευές και εγκαταστάσεις, που αναδιαμορφώνουν τον εκάστοτε δεδομένο χώρο, με βάση τη διάταξη και τις μορφές των υλικών. Χαρακτηριστικό εκφραστικό του μέσο είναι η χρήση του φωτός, φυσικού ή τεχνητού, συνήθως με τη μορφή σωληνωτών λαμπτήρων νέον, ένα υλικό που εμφανίζεται ήδη στην πρώτη ατομική του έκθεση στην Αθήνα (1972, Αίθουσα Τέχνης Αθηνών – Χίλτον). Τα “φτωχά” υλικά που επιλέγει (σχοινιά και σπάγγοι, λαμαρίνες, πλαστελίνη, καουτσούκ, άσφαλτος και, αργότερα, καθρέφτες), διατηρούν την αυτόνομη εκφραστική και εννοιακή τους φόρτιση, ενώ ταυτόχρονα γίνονται μέρος μιας ευρύτερης εικαστικής χειρονομίας, που πηγάζει από την ευαισθησία του καλλιτέχνη και καθορίζει τη δυναμική του αποτελέσματος. Οι συνθέσεις του απλώνονται κατά κανόνα στο δάπεδο ή στους τοίχους, ενώ κατά καιρούς επανέρχεται στη δισδιάστατη εικόνα και συνδυάζει τις κατασκευές του με ζωγραφική ή φωτογραφικές επεμβάσεις.
Μετά την πρόσφατη ατομική έκθεση του Γ. Μπουτέα Διαστρωματώσεις – Μεταπλάσεις, που πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι 2025 στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πόρου, η CITRONNE Gallery παρουσιάζει στην Art Athina δύο εμβληματικά του έργα: ένα γλυπτό από την σειρά Διαστρωματώσεις – Ενεργειακές Εικόνες με τη χαρακτηριστική χρήση του σφιγκτήρα και του σωλήνα νέον, και ένα σπάνιο έργο του 1987 από την ενότητα Διαστρωματώσεις. Το έργο αυτό, φτιαγμένο με γραφίτη και πλαστελίνη, ολοκληρώνεται με την επίδραση του χρόνου ως επιπλέον εικαστικού μέσου. Ο Γ. Μπουτέας εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Μπιενάλε του Σάο Πάολο (1981) και την Μπιενάλε της Βενετίας (1990). Το 2004 παρουσιάστηκε στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης η αναδρομική του έκθεση «Ρέουσες Καταστάσεις 1970-2004». Το 2007 δημιούργησε το έργο Διαστρωματώσεις-Ενεργειακές Εικόνες ΧVΙ για το Σταθμό του Κεραμεικού του αθηναϊκού Μετρό.
Η μνήμη του Πάνου Χαραλάμπους (1956-) είναι προσωπική, ατομική και εσωστρεφής. Εστιάζει σε εικόνες, εμπεριέχει όμως και ήχους, και οσμές, κι ακούσματα. Στο έργο Ήλιος (1998) χρησιμοποιεί φύλλα καπνού, μέσα από τα οποία αναβιώνει το αγροτικό τοπίο και την ατμόσφαιρα της ελληνικής επαρχίας, ενώ στο έργο Fishing, ενσαρκώνει με το ίδιο του το σώμα την πρακτική του ψαρέματος, μια ακόμη ταυτοτική αναφορά στις παραδοσιακές ασχολίες της γενέτειράς του. Μέσα από το έργο του αναδεικνύει την σημασία του ευρωπαϊκού Νότου και πραγματεύεται την εντοπιότητα με κοινωνική και ανθρωπολογική προσέγγιση δημιουργώντας έτσι δυναμικές ανάμεσα σε παρελθόντες και τωρινούς τρόπους διαβίωσης.
Έχει συμμετάσχει σε διεθνείς εκθέσεις όπως οι: 58η Μπιενάλε Βενετίας (2019), documenta 14 (Αθήνα και Κάσελ, 2017), White House Biennial (Βάρνα, 2016), eidos (Μπεζανσόν, 2004), Break-through (Μαδρίτη, 2004), Κοπεγχάγη-Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης (1996) και Kunst-Europa (Βερολίνο, 1991). Μεταξύ των ατομικών του εκθέσεων στην Ελλάδα περιλαμβάνονται οι εξής: AMVRAKΙΑ MIA (2024), Aquis Submersus (2014-5), Tobacco Area, 1986-2011 (2011), Voice-o-graph (2006-07). Το 2015 τιμήθηκε με το βραβείο κριτικών τέχνης AICA HELLAS για την έκθεση AQUIS SUBMERSUS. Εκλέχθηκε ομότιμος καθηγητής στην ΑΣΚΤ όπου δίδαξε για τριάντα χρόνια και διετέλεσε Πρύτανης της ΑΣΚΤ την περίοδο 2014-2019. Έργα του υπάρχουν σε συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως: ΜΟΜus, Εθνική Πινακοθήκη, Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης και FRAC (Ντιζόν, Γαλλία).
O Γιάννης Αδαμάκος (1952) από τους καταξιωμένους ανανεωτές της αφαιρετικής ζωγραφικής, δημιουργεί ακαθόριστα τοπία – προβολές του αισθητού κόσμου. Χρησιμοποιεί τονικότητες χρωμάτων: τον απασχολεί το όριο ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο, την έκρηξη και την ηρεμία, το φως και το σκοτάδι. Έργα του υπάρχουν στις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης, του ΜΟΜus και της Τράπεζας της Ελλάδος. Πρόσφατες ατομικές του εκθέσεις, In Between (CITRONNE Gallery, Πόρος, 2025), και Νέα έργα 2019 – 2021 (Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων, 2021), Re-Emergence (CITRONNE Gallery, 2017), 9 Lumen (Μουσείο Μπενάκη, 2013). Το 2008 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα το λεύκωμα Γιάννης Αδαμάκος: Ζωγραφική 1977-2007.
Τα έργα του Παντελή Χανδρή (1963-) Πυρσός και Φρυκτωρία ΙΙ περιστρέφονται γύρω από δυαδικές θεματικές όπως σκιά και φως, ζωγραφική απεικόνιση και γλυπτική φόρμα, κατακερματισμός και ανασύσταση, και αντιθέσεις όπως λευκό-μαύρο, μαλακό-σκληρό· παγωμένο-θερμό. Η σκιά εδώ αναδεικνύεται όχι μόνον σε αντίθεση με το φως, αλλά ως αυτοτελές στοιχείο το οποίο λειτουργεί αυτόνομα και συγκροτεί ένα ξεχωριστό ον. Ο Χανδρής ενδιαφέρεται για την απόδοση εννοιών και, χρησιμοποιώντας φυσικά υλικά, αλλά και γύψο, χαρτί, χρώματα, μέταλλα και πολυεστέρα, δημιουργεί συνθέσεις όπου κυριαρχούν οι ονειρικές και περίπλοκες εικόνες, ενώ στα έργα του εμφανίζονται επίσης έντονα τα στοιχεία του συμβολισμού και της αλληγορίας. Η εκθεσιακή του δραστηριότητα ξεκίνησε το 1987 με τη συμμετοχή του στη Μπιενάλε Νέων της Μεσογείου, και έκτοτε έχει παρουσιάσει δεκαέξι ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι διευθυντής του 10ου εργαστήριου ζωγραφικής της ΑΣΚΤ, όπου διδάσκει. Το 1992 βραβεύτηκε με το 1o Βραβείο του Ιδρύματος Γιάννη & Ζωής Σπυροπούλου και το 2010 βραβεύτηκε με το 1ο Βραβείο από την AICA Hellas για την έκθεση του με τίτλο Ens Solum.
Έργα του υπάρχουν στις συλλογές του ΕΜΣΤ, της Εθνικής Πινακοθήκης, και της Εθνικής Γλυπτοθήκης, καθώς και σε σημαντικές ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Ο Steve Gianakos άρχισε να δραστηριοποιείται καλλιτεχνικά στα μέσα της δεκαετίας του 1960, εν μέσω της έκρηξης της Pop Art στις ΗΠΑ. Το έργο του περιλαμβάνει σχέδια και ζωγραφική, υβριδικές μορφές που συντίθενται από φωτοτυπημένα και επιζωγραφισμένα κολάζ από περιοδικά και άλλες πηγές της μαζικής κουλτούρας. Επιλέγει να αποκρύπτει συνειδητά αυτήν την χειροποίητη μέθοδο, ώστε το έργο να μοιάζει με αφίσα, και η εικόνα να επανέρχεται ως προϊόν της αμερικανικής κουλτούρας. Έτσι, αποδομεί την ποπ μαζική κουλτούρα της Αμερικής, καθώς και τα κοινωνικά και καλλιτεχνικά στερεότυπα, και αναπτύσσει ένα αιχμηρό, χιουμοριστικό πανκ-ποπ ιδίωμα, με επιδράσεις από το νταντά. Τα έργα του συμπεριλαμβάνονται στις σημαντικότερες δημόσιες συλλογές της Αμερικής: MoMA, Guggenheim, Whitney Museum, Brooklyn Museum, Neuberger Museum, Contemporary Arts Museum (Houston), San Francisco Museum of Art, Contemporary Arts Museum of Chicago, University Museum (Berkeley), μεταξύ άλλων.
Η CITRONNE Gallery στο περίπτερο της L8 στην Art Athina 2025 παρουσιάζει μια πολύπλευρη ομάδα καλλιτεχνών…
Το έργο της Άννας Αμπαριώτου περιλαμβάνει ζωγραφική, γλυπτική, video art, εγκαταστάσεις και ψηφιακά έργα. Στην Art Athina 2025 παρουσιάζει έργα από πηλό, οργανικές μορφές που μοιάζουν με κελύφη πλασμάτων, μέλη σωμάτων ή δέντρων, σαν απολιθώματα από το προϊστορικό παρελθόν ή και μοντέλα μελλοντικών υπάρξεων. Έχει παρουσιάσει τα έργα της σε έξι ατομικές εκθέσεις: The art of doing nothing and the parallel hiking (2024 CITRONNE Gallery), The unknown soul of an Architectural mind and My Follies (2022) Sophronia, a script, the Trojan Lamb and other deeds (2015), Mr. X and the lack of gravity (2011) στην Gallery Genesis, Scissor’s Stories, (2008, Κέντρο Εικαστικών Τεχνών «Γ. Καρύδης», Edges (2006, Ποντοπόρος Gallery, Πάρος), και έχει συμμετάσχει σε περισσότερες απο τριάντα ομαδικές εκθέσεις και φεστιβάλ στην Έλλάδα και στο εξωτερικό.
Η ζωγραφική του Δημήτρη Αναστασίου (1979) χαρακτηρίζεται από λεπτομέρεια και ακρίβεια στο σχέδιο, περιέχει σύμβολα από την Ιστορία της Τέχνης, και υποδηλώνει μία μετέωρη συνθήκη, ένα πέρασμα ανάμεσα στον ψυχικό και τον αντικειμενικό κόσμο, την αναπαράσταση και την πραγματικότητα. Οι εικόνες του έχουν ρεαλιστική βάση, αλλά καταλήγουν να περιγράφουν ένα φαινόμενο πολύ προσωπικό. Στο έργο του Αυτοπροσωπογραφία με ηλιοτρόπιο (2025) η κεντρική αποτύπωση της μορφής σε συνδυασμό με την μορφή του ηλιοτρόπιου, το οποίο του αφαιρεί τα προσωπικά χαρακτηριστικά, λειτουργεί σαν τοτέμ. Ο Δ. Αναστασίου έχει πραγματοποιήσει 4 ατομικές εκθέσεις: ΤΑΝΓΚΡΑΜ (2022, CITRONNE Gallery, Αθήνα), Α=-Α (2009, Αίθουσα Τέχνης ena), Εξιστορημένες Εικόνες (επιμ.: Ν. Βλασσιώτου – Παπαδάκη, 2012 Αίθουσα Τέχνης Καπλανών 5, Αθήνα), Πίνακες που αναπαριστούν πίνακες (επιμ: Ν. Βλασσιώτου – Παπαδάκη, 2009, Αίθουσα Τέχνης Καπλανών 5). Το πρώτο του graphic novel με τίτλο A=-A κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο και στα αγγλικά από τον εκδοτικό οίκο Jonathan Cape.
Το έργο του Αλέκου Κυραρίνη (1976) περιλαμβάνει ζωγραφική, σχέδια, λαξευμένες τρισδιάστατες κατασκευές, γλυπτά, και εικονογραφήσεις εκδόσεων. Εκκινώντας από πρωταρχικά βιώματα και επιρροές όπως είναι τα σύμβολα της ορθόδοξης βυζαντινής εικονογραφίας και της λαϊκής παράδοσης, δημιουργεί εικόνες με διακριτές αναφορές στον αφαιρετικό μοντερνισμό. Αναζητεί την εντοπιότητα και την αυθεντικότητα μέσα από αρχετυπικά, οικουμενικά και διαχρονικά σύμβολα. Τα έργα του, είτε γεωμετρικά δομημένα είτε ελεύθερα, διαμορφώνονται ως παλίμψηστο σχηματισμών με διακειμενικές, διαγενεακές και διαπολιτισμικές συνδηλώσεις. Οι συνθέσεις που παρουσιάζονται στην Art Athina 2025 αποτελούν μια «πλεκτική» που έχει να κάνει με μοτίβα, ποικίλματα, και ενθυμικά στοιχεία τα οποία παραπέμπουν στη λαϊκή τέχνη. Στα έργα αυτά δεν υπάρχει τίποτα που να υποδηλώνει αποκλειστικά την καταγωγή του καλλιτέχνη, αλλά την καταγωγή της τέχνης που αγαπά.
Steve Gianakos, Γιάννης Αδαμάκος, Άννα Αμπαριώτου, Δημήτρης Αναστασίου, Αλέκος Κυραρίνης, Γιώργος Λάππας, Χριστίνα Μήτρεντσε, Γιάννης Μπουτέας, Μυρτώ Ξανθοπούλου, Μαρία Οικονομοπούλου, Νίνα Παπακωνσταντίνου, Νίκος Ποδιάς, Νάνα Σαχίνη, Παντελής Χανδρής, Πάνος Χαραλάμπους.
Το έργο της Χριστίνας Μήτρεντσε (1977) προσδιορίζει το βιβλίο ως μορφή, περιεχόμενο και μεταφορά, δημιουργώντας πολυσήμαντες αναφορές -ένα απτικό και αισθητικό περιβάλλον. Αναπτύσσει διαδοχικά ζητήματα γύρω από το είδος, την διαφύλαξη, την αρχειοθέτηση, την αξιολόγηση και την μετάδοση της γνώσης μέσα σε μία σύγχρονη παγκόσμια πραγματικότητα σε κρίση. Στην Art Athina 2025, η Χριστίνα Μήτρεντσε παρουσιάζει το έργο The Complete Rouletabille book series by Gaston Leroux, 2025 από την ενότητα «Βιβλιοτοπία». Έργα της έχουν παρουσιαστεί στην Tate Modern, τη Royal Academy of Arts, το ICA London, το MOΜus και το ΕΜΣΤ, και βρίσκονται στις συλλογές του MOCA London, του Tate Archive, του Μουσείου Μπενάκη και του Ιδρύματος Ωνάση, μεταξύ άλλων.
Η γλώσσα βρίσκεται στην νοερή ή και αισθητή βάση των έργων της Μυρτώς Ξανθοπούλου (1981). Είτε υπαινικτικά, είτε ως καταγραφή μιας ζώσας έκφρασης, «υφαίνει» έργα που εμπεριέχουν τον χρόνο μέσα από τη φθορά, την επανάληψη και την σωματική εξάντληση, και εκδηλώνουν έναν υπαινιγμό πνευματικότητας. Η επανάληψη των λέξεων αφαιρεί το νόημα, αλλά δημιουργει ρυθμό, έμφαση ή ακόμη και μια άλλη μορφή κατανόησης. Τα έργα της αισθάνονται τον κόσμο, όπως κι εμείς αισθανόμαστε αυτά. Έχει πραγματοποιήσει 5 ατομικές εκθέσεις: Αστερίσκοι στο στόμα (2025, CITRONNE Gallery, Αθήνα), ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ (δεν έχω στυλό) επιμ.: Χ. Μαρίνος (2022, Μουσείο Λαϊκής Τέχνης και Παράδοσης «Αγγελική Χατζημιχάλη»), ΜΠΟΥΦΑΝ (2020, EIGHT/ ΤΟ ΟΧΤΩ, critical institute for arts and politics), Μακέτα για τον Ουρανό (2018, Elika Gallery, Τραγούδα, (2015, Elika Gallery), Το θωρηκτό (2013, Elika Gallery). Το 2020 βραβεύτηκε από το Πρόγραμμα Υποστήριξης Καλλιτεχνών Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (SNF Artworks Fellowship).
Με έδρα το Ρότερνταμ, η πρακτική της Μαρίας Οικονομοπούλου επικεντρώνεται σε μακροχρόνιες διαδικασίες που διερευνούν την ισορροπία μεταξύ του συλλογικού και του ατομικού. Κεντρικά θέματα στο έργο της είναι οι έννοιες της ανάπτυξης και της φροντίδας, με τη σημασία τόσο της μέριμνας όσο και της ανησυχίας για το περιβάλλον. Χρησιμοποιεί ποικιλία υλικών και τεχνικών, ενσωματώνοντας συχνά τη φωτογραφία και χρονοβόρες μεθόδους εμπνευσμένες από λαϊκές τέχνες, όπως το κέντημα σε ύφασμα και η περίτεχνη κοπή χαρτιού. Στο έργο της Etude 12, ενυπάρχουν οι έννοιες της παιδικότητας και της φαντασίας αφενός, μέσα από την ύφανση αφηρημένων σχεδίων που παραπέμπουν στην εικονογραφία του Paul Klee και του Kandinsky, και της ενήλικης καθημερινότητας αφετέρου, μέσα από τη χρήση του απτού ντοκουμέντου της εφημερίδας, ενός τεκμήριου αυθυπαρξίας της σύγχρονης ζωής. Το έργο της έχει παρουσιαστεί στο Βέλγιο, την Ελλάδα και την Ολλανδία, ενώ έχει δημιουργήσει αναθέσεις για δημόσιους χώρους στην Ολλανδία. Τα έργα της ανήκουν σε συλλογές, συμπεριλαμβανομένων του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ), του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (MOMus), του Μουσείου Meermanno στη Χάγη, διαφόρων δημόσιων ιδρυμάτων στην Ολλανδία, και πολυάριθμων ιδιωτικών συλλογών σε όλη την Ευρώπη.
Αφετηρία των έργων της Νίνας Παπακωνσταντίνου είναι λογοτεχνικά έργα, αποσπάσματα ποίησης και πεζογραφίας, αλλά και ολόκληρα βιβλία. Η Παπακωνσταντίνου ακολουθεί μια ιδιαίτερη διαδρομή: δεν πρόκειται για θεματικές ή καλλιτεχνικές παραλλαγές, αλλά για την χειρωνακτική μετάπλαση κειμένων, για να αποδώσει μια οπτική αίσθηση της γραφής, αλλά και μία νέα ανάγνωση. Η απορρέουσα εντύπωση είναι η προσωπική εμπλοκή της καλλιτέχνιδος όχι μόνον ως προς την ανάγνωση του λογοτεχνικού κειμένου με τις συνεπαγόμενες δονήσεις και συγκινήσεις, αλλά και σε μια απόπειρα καλυμμένης ή και κρυφής επικοινωνίας. Πρόσφατες εκθέσεις της: Νομίζω πως σ’ έφτιαξα στο μυαλό μου (2024, CITRONNE Gallery) Phantoms, (επιμ.: Χ. Μαρίνος, 2022, Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων) Home (2020, με τον Κ. Μπασάνο στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα), Typo, (2016 Kalfayan Gallery).
Καταξιωμένοι καλλιτέχνες, θεμελιωτές αυτού που θεωρείται σημερινό στην τέχνη, συμπράττουν με ανερχόμενους δημιουργούς και αξιώνουν ένα σύνολο. Μέσα από αυτή την έκθεση, η γκαλερί υποστηρίζει την εξέλιξη της εγχώριας μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης, υπογραμμίζοντας το παρόν.
Ο Νίκος Ποδιάς (1974) συλλέγει, μεταπλάθει και δίνει πνοή σε θραύσματα της ιστορίας, των πολιτισμών, και της καθημερινότητας δημιουργώντας συνειρμούς και ιστορίες. Επιλέγει ευπαθή υλικά που υποδηλώνουν την φθορά και τα επεξεργάζεται με μεθοδικότητα. Διασώζοντας και «φροντίζοντας» τα, ζωντανεύει εμμέσως μνήμες ασυνείδητες και συλλογικές. Τα έργα του υποδηλώνουν μία παρουσία και αναδεικνύουν τα όρια ανάμεσα σε ποιότητες, όπως η ύλη και το αιθέριο, το εύθραυστο και η σκληρότητα, το εφήμερο και το διαχρονικό, το ατελές και το πλήρες, η δομημένη και η ελεύθερη σύνθεση. Πάνω στα τεχνικά άρτια έργα του αποτυπώνεται επίσης η λεπτομέρεια, ο χρόνος, η φροντίδα και η προσήλωση, στοιχεία που φανερώνουν τον σχεδόν τελετουργικό τρόπο εργασίας του. Στην Art Athina 2025 παρουσιάζει το έργο του Small Νet, φτιαγμένο εξ ολοκλήρου από φακελάκια τσαγιού. Έχει παρουσιάσει έργα του σε πολυάριθμες τόπο-ειδικές εγκαταστάσεις και ομαδικές εκθέσεις σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Το έργο της Νάνας Σαχίνη περιλαμβάνει σχέδιο, γλυπτική, κι εγκαταστάσεις. Τα έργα της από την εν εξελίξει σειρά The Bible of Dreams, απεικονίζουν έμβιες αλλά ακαθόριστες φιγουρες σε καταστάσεις όπου το παιγνιώδες στοιχείο συνυπάρχει με κάποια σκοτεινή πλευρά, πιθανόν μεταξύ του φυσικού κόσμου και του ονείρου. Υπενθυμίζοντας τον βιομορφισμό που εκδηλώνεται στη ζωγραφική της Louise Bourgeois και του Juan Miro, και στα γλυπτά της Sarah Lucas, τα έργα της προκαλούν τη φαντασία, ανασύρουν μνήμες και πυροδοτούν επιθυμίες. Η Σαχίνη έχει παρουσιάσει έργα της σε Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, ΗΠΑ, Γερμανία, Αυστρία, Λίβανο και Κύπρο. Έργα της βρίσκονται στη Συλλογή Δ.Δασκαλόπουλου, στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στη Συλλογή Φ. Κυριακοπούλου και σε άλλες ιδιωτικές συλλογές.