Και είναι και αυτές οι ζεστές βραδιές του Μαΐου που μυρίζουν αγιόκλημα και αλάτι…
Και είναι και αυτές οι ζεστές βραδιές του Μαΐου. Τόσο διαφορετικές από όσες έχουν προηγηθεί τους μήνες του χειμώνα, τόσο ερωτικές από τη προσμονή του καλοκαιριού, που σου κόβει την ανάσα. Θέλεις να φορέσεις το πιο αιθέριο μακρύ φουστάνι, ίσως αυτό με τις μπλε βοκαμβίλιες, που πάνω τους χορεύουν οι πιο όμορφες πεταλούδες, και αυτό με τη σειρά του στήνει ολόκληρη γιορτή μόνο και μόνο με το πέρασμα σου. Αυτό με τις λεπτές τιράντες που ακουμπάνε πάνω στους γλυκοφιλημένους από τον ήλιο ώμους, κι αν κρυώσεις, έχεις πάντα στη διάθεση σου μία αγαπημένη αγκαλιά. Είναι μία από αυτές τις βραδιές που θέλεις να τις πιεις γουλιά γουλιά και αφήνουν στο στόμα τη γεύση του γλυκού κρασιού. Είναι από αυτές τις βραδιές που θέλεις να τις χορέψεις παρέα με όλα τα αστέρια και τη χορογραφία να τη φωτίζουν οι μικροσκοπικές φλόγες των διάσπαρτων κεριών.
Ναι, είσαι στη παραλία του Αρίωνα, και κατευθύνεσαι στην Taverna 37, για ένα δείπνο ακριβώς πάνω στο βαθύ μπλε της Αθηναϊκής Ριβιέρας. Και είναι αυτή η ολόχρυση ώρα της ημέρας.
«Καλωσορίσατε, έχουμε κρατήσει το καλύτερο τραπέζι για εσάς και το πιο φρέσκο μας ψάρι» σε υποδέχεται ο μετρ, και καθώς τραβάει την καρέκλα για να καθίσεις κλείνεις για λίγο τα μάτια και σκέφτεσαι πως, ναι, είμαι απολύτως βέβαιη πως αυτή τη στιγμή δεν θα ήθελα να βρίσκομαι πουθενά αλλού στον κόσμο…
Ανοίγεις τα μάτια και η εικόνα που αντικρίζεις επιβεβαιώνει όλα όσα νοιώθεις. Και σε αποζημιώνει για κάθε μία από τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Το εστιατόριο, αν και Παρασκευή, είναι γεμάτο. Όμορφος, πολύ όμορφος κόσμος στα διπλανά τραπέζια, που έχει ταξιδέψει από τα ομορφότερα μέρη του κόσμου, για να βρεθεί στο διαμάντι στου στέμματος αυτού του πλανήτη, να μείνει σε ένα από τα καλύτερα Four Seasons του κόσμου και 17ο καλύτερο ξενοδοχείο του κόσμου, στην πιο όμορφη αγκαλιά της Αθηναϊκής Ριβιέρας! Κοίτα, χρησιμοποίησα την λέξη «όμορφος» τρεις-τέσσερις φορές μέσα στην ίδια πρόταση. Τις αφήνω και τρις τρεις εκεί, μου αρέσουν…
Απαθανατίζω την εικόνα της στιγμής και την ανεβάζω στο Instagram μου: «The one you love, a stunning dress flowing like summer itself, and a candlelit dinner by the sea in the enchanting setting of the Athens Riviera… Here’s to a summer filled with evenings as magical as tonight…»
Ο αέρας μυρίζει αγιόκλημα και αλάτι, οι οικείες μελωδίες της Μούσχουρη και του Θεοδωράκη μπερδεύονται γλυκά με τις μουσικές επιλογές του απέναντι Nobu, ο Νικόλας με ταΐζει μία γλυκιά μπουκιά από ολόφρεσκο λαβράκι καρπάτσιο, λαχταράω για κάθε στιγμή αυτής της βραδιάς, που δεν θέλω να τελειώσει.
Με τον Νικόλα λέμε ιστορίες, σαν να είχαμε τόσο καιρό να βρεθούμε κι ας μοιραζόμαστε τη κάθε στιγμή. Μα πάντα έτσι συμβαίνει. Αγαπάμε αυτές τις ιστορίες και τις κρατάμε φυλαγμένες σαν θησαυρό όπως αγαπάμε και τις ανακουφιστικές σιωπές μας.
Τίποτα άλλο δεν μπορεί να ολοκληρώσει καλύτερα αυτή τη μαγική βραδιά του Μαΐου από το νοστιμότερο Αρμενοβίλ του κόσμου, αυτό που σερβίρεται εδώ, με την βελούδινη κρέμα παρφέ, γεμισμένη με τραγανά καραμελωμένα αμύγδαλα και ολόφρεσκες μαρέγκες, που σκάνε σαν γιορτινό πυροτέχνημα στο στόμα. Αυτό είναι το ιδανικό φινάλε μίας τέτοιας βραδιάς και είναι λουσμένο με την πιο πλούσια κρέμα βανίλιας. Είναι ακριβώς η γλύκα αυτής της μπουκιάς Αρμενοβίλ και το τηλέφωνο της Ελμίνας, που διαβάζει αυτές τις στιγμές Droit de la Famile, έστω κι αν είναι 12 η ώρα. «Πήρα για ένα καληνύχτα», «Μου λείπεις», «Σ’αγαπώ…»