Πριν μία εβδομάδα ακριβώς. Τέτοια περίπου ώρα. Διασχίζουμε το Trocadéro , κατευθυνόμαστε στο πιο αριστοκρατικό διαμέρισμα του Παρισιού για να δοκιμάσουμε την talk-of-the town (or maybe of-the-world?) κουζίνα του Camille Saint-M’Leux. Βρέχει. Η ορμή της βροχής είναι τόσο δυνατή, που σαν να νοιώθει τον ενθουσιασμό σου και να θέλει να σε παρασύρει να φτάσεις μία ώρα αρχύτερα στο Geoélia. Η’ τουλάχιστον να φτάσεις στην ώρα σου, μιας η προσπάθεια μας να αποφύγουμε τα απόνερα των βιαστικών αυτοκινήτων που μας προσπερνούν και να προστατευτούμε και οι δύο κάτω από την ανήμπορη πλέον ομπρέλα, καθυστερεί την, σε κάθε άλλη περίπτωση ρομαντική, αυτή βόλτα. Προσπερνάμε τον Πύργο του Άιφελ και τις ορδές των τουριστών που φωτογραφίζονται ανενόχλητοι από τη βροχή. Την αγνοούν. «You know you’re in the right city when you don’t hate it when it rains…» λέω κάπως πιο δυνατά από όσο θα ήθελα στον Νικόλα, προσπαθώντας να ακουστώ πίσω από τις μελωδίες της καταιγίδας, που τώρα συνθέτει ολόκληρη συμφωνική. Με παίρνει αγκαλιά. Η Ελμίνα είναι στο pilates και μετά θα επιστρέψει σπίτι της να διαβάσει, σήμερα το μεσημέρι είναι αποκλειστικά δικό μας, αφιερωμένο σε εμάς τους δύο, να απολαύσουμε την εμπειρία του degustation menu επτά πιάτων, δια χειρός του πιο πολυσυζητημένου chef της πιο επιδραστικής, στην υψηλή γαστρονομία, πόλης του κόσμου.
Τρεις τέσσερις ώρες αργότερα, βγαίνοντας πλέον από το -oh so posh- Geoélia, σηκώνω τα μάτια μου sous le ciel du Paris, για να αντικρίσω αυτόν τον καθάριο, ποιητικό, σχεδόν θείο ουρανό που ενέπνευσε τόσους και τόσους καλλιτέχνες να ζωγραφίσουν και να γράψουν τραγούδια, τόσα και τόσα βιβλία εμπνευσμένα από αυτόν. Και εγώ, σταματάω σε ένα από τα υπέροχα πάρκα του 16ου, κάθομαι μερικές στιγμές σε ένα από τα περίτεχνα παγκάκια του, προσπαθώντας να μεταφέρω μέσα σε λίγες αράδες στο Instagram μου, όσα είχα πριν λίγο ζήσει στο Geoélia: «Δεν είναι από «αυτά» τα εστιατόρια με θέα τον Πύργο του Άιφελ, έστω κι αν βρίσκεται στην πιο αριστοκρατική αγκαλιά του 16e arrondissement. Εδώ δεν θα δεις ενθουσιώδεις τουρίστες, έστω κι αν το όνομα του Camille Saint-M’leux, φιγουράρει στα υψηλότερα βάθρα των πιο ακριβοθώρητων και snob lists των κλειστών κύκλων της υψηλής γαστρονομίας, μιας και θεωρείται ένας από τους πιο ανερχόμενους ταλαντούχους σεφ της γαλλικής σκηνής, με έντονο προσωπικό στιλ στη δημιουργική του κουζίνα. Άλλωστε, πριν ανοίξει το δικό του εστιατόριο, ήταν ο σεφ που κέρδισε Michelin Star για το Villa9Trois . Το Geoélia του Camille Saint-M’leux βρίσκεται στην πιο ωραία γειτονιά της πιο όμορφης πόλης του κόσμου, για να παρουσιάσει προτάσεις που περιλαμβάνουν όλες τις βαθιές γεύσεις, τις umami νοστιμιές και τα αρώματα της θάλασσας που ξυπνούν από τις παιδικές μνήμες του 30χρονου chef από τη Βρετάνη.
Τον βλέπεις να κινείται με άνεση μεταξύ της ανοιχτής κουζίνας και της minimal σάλας, μας σερβίρει ο ίδιος κάθε πρόταση του seven course degustation menu που έχουμε επιλέξει, το σύνολο των οποίων είναι δημιούργημα από τις πιο αξέχαστες περιπέτειες και συναρπαστικές θύμισες των παιδικών του χρόνων στο ιστιοφόρο Geoélia, που όργωνε με τους παππούδες του τον Ατλαντικό Ωκεανό, και τα ακουμπάει με μία εντελώς δική του σεμνότητα αλλά και μαεστρία μπροστά μας, ακριβώς εκεί που ορίζουν με απόλυτη ακρίβεια αλλά και τόση διακριτικότητα, οι δεσμίδες φωτός που έχει σχεδιάσει για το Geoélia ο Balenciaga. Δεν ξέρω αν μετράει στα «ατού» όλων των παραπάνω, αλλά ο Camille Saint-M’Leux είναι όμορφος. Τόσο όμορφος, που τι να σου πει ο σεφ Gabriel, του Emily in Paris…
Με το που μπαίνεις στο πανέμορφο, αριστοκρατικό κτήριο που μέχρι το 1901 ζούσε ο Γάλλος ποιητής Eugène Manuel και τώρα ο Camille Saint-M’Leux, αφού πέρασε από τις σημαντικότερες κουζίνες του κόσμου, θητεύοντας δίπλα στους σπουδαιότερους chef της υψηλής γαστρονομίας, όπως στο Le Taillevent κατά τη διάρκεια της θητείας του Alain Solivérès, στο Shangri-La με τον Christophe Moret και στο Le Cinq μαζί με τον Christian Le Squer, βρήκε το ιδανικό μέρος για να υλοποιήσει το όνειρο του, σε αγκαλιάζει η διακριτική πολυτέλεια που είναι πλημμυρισμένο κάθε κομψό τετραγωνικό του χώρου.
Στα διπλανά τραπέζια όμορφος κόσμος, πολύ όμορφος κόσμος, επιβεβαιώνει με την παρουσία του το διήγημα που θέλει ο Camille Saint-M’Leux να αφηγηθεί: Εδώ τίποτα δεν φωνάζει, καμία flashy παραφωνία δεν πληγώνει την αισθητική του Goélia, όπως κάθε εστιατόριο της κλάσης του, δεν υπάρχει μουσική, η μόνη μουσική που φτάνει στα αυτιά μας είναι η φωνή του ίδιου του chef καθώς μας ξεναγεί -ο ίδιος!- σε κάθε ένα από τα πιάτα του, και το κομψό τσούγκρισμα των ποτηριών, κάθε που τα υψώνουμε για να ανταλλάξουμε άλλη μία ευχή.
Ο Camille Saint-M’Leux μας καλωσορίζει ο ίδιος στο τραπέζι μας, το ίδιο κάνει με όλους τους θαμώνες που τον τιμούν με τη παρουσία τους στο εστιατόριο του. Μας λέει πως το όνομα Goélia προέρχεται από ένα οικογενειακό ιστιοφόρο που ανήκε στους παππούδες του, Georges και Éliane. «Αυτό το σκάφος και οι αναμνήσεις από τα καλοκαίρια που πέρασα στο Pointe du Raz, αποτελούν τη πηγή έμπνευσης του κάθε πιάτου» ολοκληρώνει. Η κουζίνα του ακολουθεί τις παλίρροιες και τις εποχές: φασόλια coco de Paimpol, ζωμός ρέγκας, μαρμελάδα από φύκια, καβούρια και μπακαλιάρος από την ψαραγορά του Roscoff…
Ο σεφ καλωσορίζει τους επισκέπτες του Goélia και τους ξεναγεί προσωπικά στο αφήγημα του κάθε πιάτου, και στις εμπνεύσεις που προέρχονται από τις θάλασσες της Βρετάνης.
Σε κάθε μπουκιά ιώδιο και αλμύρα, καπνός και ζεστασιά…
Και σε κάθε μπουκιά, θέλεις να κλείσεις τα μάτια για να την απολαύσεις. Να ταξιδέψεις μαζί της στη γρανιτένια ακτή Côte de Granit Rose, στον γραφικό κόλπο του Golfe du Morbihan, και στην επικίνδυνη θάλασσα της Iroise, πάντα παρέα με το ιστιοπλοϊκό Goélia.
Πρόκειται για μια πραγματικά ευαίσθητη κουζίνα, ριζωμένη στις εποχές, όπου κάθε πιάτο αφηγείται μια ιστορία υφασμένη από τη γη, κυρίως από τη θάλασσα και οπωσδήποτε τις αναμνήσεις. Αυτές που μαζί με το ένστικτο, το ταλέντο και την εμπειρία του μόλις τριαντάχρονου σεφ, τον οδηγούν τελικά στο πρώτο αστέρι Michelin, με μία δυναμική να τον κατευθύνει προς το δεύτερο.
Τον βλέπω να κινείται στη σάλα, με την ίδια άνεση που θα κινούταν στο ιστιοφόρο των ομορφότερων του καλοκαιριών. Ο ίδιος παραδέχεται πως το Geoélia του είναι ακριβώς όλες αυτές οι αναμνήσεις και την αγάπη του για τη θάλασσα. Οι μεταξωτές κουρτίνες του εστιατορίου και οι κομψοί πολυέλαιοι του, με έναν περίεργο τρόπο υπερθεματίζουν τη μίνιμαλ αισθητική του.
Ο Camille Saint-M’leux θυμίζει το ιώδιο της παιδικής του ηλικίας, το umami των ταξιδιών του και την αυστηρότητα των σπουδαίων εστιατορίων στα οποία έχει εργαστεί.
«Η λίστα κρασιών είναι φτιαγμένη για ανθρώπους που απολαμβάνουν να ανοίγουν ψαγμένες ετικέτες και να περνούν χρόνο στο τραπέζι. Πάμε να σας ξεναγήσω στη κάβα, η οποία φιλοξενεί μερικά διαμάντια, μεταξύ των οποίων και κάποια μπουκάλια του Θυμιόπουλου!» μας λέει ο Camille Saint-M’leux και μας προσκαλεί να τον ακολουθήσουμε.
Του γλυκού προηγείται το τρόλεϊ με τη ποικιλία των τυριών και το pre-dessert, εδώ κανείς δεν βιάζεται, ο χρόνος σαν να έχει σταματήσει για να ζήσεις τις στιγμές σου όσο πιο απολαυστικά μπορείς.
Ναι, τρεις τέσσερις ώρες αργότερα, βγαίνοντας πλέον από το -oh so posh- Geoélia, σηκώνω τα μάτια μου sous le ciel du Paris, για να αντικρίσω αυτόν τον καθάριο, ποιητικό, σχεδόν θείο ουρανό που ενέπνευσε τόσους και τόσους καλλιτέχνες να ζωγραφίσουν και να γράψουν τραγούδια, ολάκερη λογοτεχνία για αυτόν. Ούτε που θυμάμαι τη καταιγίδα, ούτε που με απασχολούν τα ακατάστατα από την υγρασία μαλλιά μου.
Περπατάμε τους πανέμορφους δρόμους του 16e arrondissement, σχεδόν αμίλητοι μα πάντα αγκαλιά. Ξέρουμε και οι δύο πως θέλουμε να ζήσουμε ξανά την εμπειρία του Geoélia, το συντομότερο δυνατό.
Το Geoélia άλλωστε είναι από μόνο του λόγος για να έρθεις στο Παρίσι….