…Και τούτες εδώ τις στιγμές που σε καμαρώνω να κατεβαίνεις τα σκαλιά του Μπενακείου, τα ίδια που κατέβηκε και ο πατέρας σου τον Ιούλιο του ’91, τα ίδια ακριβώς που κατέβηκε και ο παππούς σου ως απόφοιτος το ’57, κλείνω τα μάτια μου σφιχτά για να διώξω ματαίως άλλο ένα δάκρυ, κι όμως σε βλέπω πιο καθαρά από ποτέ, φοιτήτρια της Νομικής Σχολής σου στο Παρίσι.
Σε βλέπω να κατεβαίνεις τα επιβλητικά σκαλοπάτια του Μπενακείου, τα ίδια σκαλοπάτια που με την ίδια υπερηφάνεια κατέβηκε σαν απόφοιτος το ’91 ο πατέρας σου, και το 1957 ο παππούς σου, και πίσω από κάποια δάκρυα χαράς -μεγάλης χαράς- που μπερδεύονται γλυκά με αυτά της συγκίνησης -ω ναι, κορυφαίας συγκίνησης-, μπορώ να διακρίνω στο δικό σου καθάριο βλέμμα, όλα όσα σπουδαία νοιώθεις.
Σε βλέπω καθώς ακούς να προσφωνούν το όνομα σου, να προχωράς με στητούς τους λεπτούς σου ώμους, κρατώντας με μία κομψή κίνηση το μακρύ αιθέριο φόρεμα σου που χορεύει απαλά στις κινήσεις του ανεπαίσθητου αέρα του Ιουλίου κάτω από την Τήβεννο, που συμβολίζει την αφοσίωση, την προσπάθεια και την επιτυχία, την ώρα που ο President του Κολλεγίου σου τείνει το χέρι του, σου παραδίδει το απολυτήριο σου, τις στιγμές που οι συμμαθητές σου, οι συναπόφοιτοι σου πια, σε χειροκροτούν, φωνάζουν με την ίδια αγάπη και τον ίδιο ενθουσιασμό και ακριβώς τον ίδιο σεβασμό το όνομα σου, όπως έκανες και εσύ στις δικές τους κορυφαίες στιγμές. Στιγμές που επισφραγίζουν τα μαθητικά σας χρόνια, τα καλύτερα σας χρόνια σε τούτο εδώ το σχολείο, που σας έμαθε πολλά σπουδαιότερα από σωστά Ελληνικά και πράξεις μαθηματικές.
Σε τούτο εδώ το σχολείο που σας έμαθε να σκέφτεστε, σας εντρύφησε σε αξίες και ιδανικά.
Σε τούτο εδώ το σχολείο που σε έμαθε κόρη μου πως να πως να κερδίζεις με ταπεινότητα και πως να χάνεις με αξιοπρέπεια. Που σε έμαθε πως να συγχωρείς. Πως να δέχεσαι και τον τρόπο να προσφέρεις. Που σε δίδαξε το «ευ αγωνίζεσθαι», που σε έμαθε να ονειρεύεσαι, και το κυριότερο, που σε έκανε ικανή και δυνατή ώστε να μπορείς να πετύχεις όσα ονειρευτείς.
Και τούτες εδώ τις στιγμές που σε καμαρώνω να κατεβαίνεις τα σκαλιά του Μπενακείου, τα ίδια που κατέβηκε και ο πατέρας σου τον Ιούλιο του ’91, τα ίδια ακριβώς που κατέβηκε και ο παππούς σου ως απόφοιτος το ’57, κλείνω τα μάτια μου σφιχτά για να διώξω ματαίως άλλο ένα δάκρυ, κι όμως σε βλέπω πιο καθαρά από ποτέ, φοιτήτρια της Νομικής Σχολής σου στο Παρίσι.