Αντωνία Καρρά & Νίκος Φίστας: Το Ημερολόγιο του Παραμυθένιου Γάμου τους, μέσα από τα μάτια της νύφης!
«Αν» το σύμπαν συνωμότισε για να συναντηθούν, αυτοί επέλεξαν «να» μην σταματήσουν ποτέ να ονειρεύονται μαζί… Η επιτυχημένη δημιουργός κοσμημάτων Αντωνία Καρρά, συναντήθηκε ξανά με τον παιδικό της έρωτα, τον γνωστό Χειρουργό και Διδάκτωρα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Νίκο Φίστα, και αυτή τη φορά αποφάσισαν να ενώσουν τις ζωές τους για πάντα, με μάρτυρες των παραμυθένιων στιγμών τους μία παραλία του Μεξικού και τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, ένα μικρό εκκλησάκι του 18ου αιώνα, σκαρφαλωμένο σαν αετοφωλιά στην κορυφή της Χώρας της Αλοννήσου, με θέα την απεραντοσύνη του Αιγαίου. Και στις δύο τελετές η νύφη πήγε με το αλάτι της θάλασσας στα μαλλιά και τα φιλιά του ήλιου στα μάγουλα της, όπως της είχε ευχηθεί η γράφουσα. Αυτό είναι το Ημερολόγιο του Γάμου τους, όπως το εξιστορεί η ίδια η Αντωνία Καρρά στην αγαπημένη της φίλη Φαίη Μπέη.
Φαίη μου ♥️,
Όταν τα Χριστούγεννα, στο The Pop Up Project, στο Μουσείο Γουλανδρή μου είπες: «Εσύ, Αντωνάκο μου, πρέπει να παντρευτείς με αλάτι στα μαλλιά», χωρίς να το ξέρεις, έβαλες την ιδέα στο μυαλό μου. Κι έτσι, όταν βρεθήκαμε τον Φεβρουάριο στο Μεξικό, αυτή η φράση μού ήρθε ξαφνικά στο μυαλό. Βλέποντας έναν σαμάνο στην παραλία και με τον χαρακτηριστικό μου αυθορμητισμό, τον ρώτησα: «Κάνετε και γάμους;» Ανέβηκα αμέσως στο δωμάτιο και είπα στον Νίκο: «Νομίζω ότι μόλις βρήκα την ιδέα για τον γάμο μας».
Κατεβήκαμε μαζί, ρωτήσαμε τον σαμάνο αν μπορούσε να μας παντρέψει και, κάπως έτσι, κάναμε μια συμβολική τελετή γάμου, με τον τρόπο και σύμφωνα με τις παραδόσεις του σαμάνου, ξυπόλυτοι στην παραλία, με τα ρούχα που είχαμε πάρει μαζί μας για τις διακοπές και, φυσικά, -όπως ήθελε η φίλη μου- με αλάτι στα μαλλιά…
Μαζί μας ήταν οι καλύτεροί μας φίλοι, οι μάρτυρες-κουμπάροι αυτής της τόσο αυθόρμητης τελετής: ο Στέφανος Μάλαμας, ο Γιάννης Κόμνιος και η Μελίνα Σιαμούλη. Ο Στέφανος, υπεύθυνος stylist για όλες τις καμπάνιες μου και καταξιωμένος στον χώρο, με σημαντικές διεθνείς παραγωγές και καμπάνιες στο ενεργητικό του, ανέλαβε να απαθανατίσει και την τελετή μας στο Μεξικό, χαρίζοντάς μας εκπληκτικές φωτογραφίες από εκείνη τη μοναδική στιγμή.
Ύστερα θελήσαμε να κάνουμε και την παραδοσιακή θρησκευτική τελετή, έχοντας κοντά μας τη στενή μας οικογένεια. Και τι πιο φυσικό από το να συνεχίσουμε την ίδια ιστορία στο πολυαγαπημένο μας νησί, την Αλόννησο, εκεί όπου περνάμε τις διακοπές μας και αγαπάμε τόσο πολύ. Στη δεύτερη τελετή υπήρχαν πολλές μικρές, συμβολικές αναφορές στην πρώτη μας τελετή στο Μεξικό. Τα σανδάλια της νύφης ήταν του Οίκου Aquazzura και έφεραν το όνομα «Oaxaca» — την πρώτη στάση του ταξιδιού μας στο Μεξικό.
«I think I need a wedding dress…»
Το σημαντικότερο, όμως, κομμάτι της νυφικής μου εμφάνισης ήταν το φόρεμα που σχεδίασε για εμένα η μέντοράς μου, η Diane von Furstenberg. Από τη στιγμή που της είπα «I think I need a wedding dress», αρχίσαμε αμέσως να συζητάμε πώς το φανταζόμασταν. Το προσωπικό της ενδιαφέρον και η αγάπη με την οποία συμμετείχε σε κάθε λεπτομέρεια με συγκίνησαν βαθιά. Το αποτέλεσμα ήταν ένα πραγματικά μοναδικό φόρεμα, απόλυτα εναρμονισμένο με τον τόπο, το φυσικό τοπίο και το ανεπιτήδευτο ύφος της τελετής. Φορώντας το, ήταν σαν να είχαμε την ίδια τη Diane κοντά μας. Μετά την τελετή επικοινωνήσαμε μαζί της για να πάρουμε την ευχή της και εκείνη η στιγμή ήταν για εμάς βαθιά συγκινητική. Της είμαι απέραντα ευγνώμων, όχι μόνο για το φόρεμα των ονείρων μου, αλλά και για την παρουσία της στη ζωή μου.
Ακόμη πιο προσωπικά ήταν τα στέφανα, τα οποία σχεδίασα εγώ μαζί με τον αγαπημένο μου τεχνίτη. Τα ήθελα πολύ λεπτά, με το σχήμα και την υφή σχοινιού πλοίου, και τα ενώσαμε με κοχύλια που είχα μαζέψει στο Μεξικό και κοράλλια από την ίδια παραλία όπου πραγματοποιήθηκε η πρώτη μας τελετή. Έτσι, ένα μικρό κομμάτι από εκείνη την αυθόρμητη στιγμή ταξίδεψε μαζί μας μέχρι την Αλόννησο. Τα κοσμήματά μου ήταν ένας συνδυασμός από δικά μου αγαπημένα σχέδια —τον χαρακτηριστικό μου Ήλιο και το αγαπημένο μου Μάτι— μαζί με πολύτιμα heritage pieces της οικογένειάς μου: τη χρυσή αλυσίδα της γιαγιάς μου, τον βαφτιστικό μου σταυρό και τη βέρα του παππού μου. Τα φόρεσα όλα μαζί, δημιουργώντας ένα απόλυτα προσωπικό bridal neck party, στο οποίο τα δικά μου σχέδια ενώθηκαν με την οικογενειακή μου ιστορία και τις αναμνήσεις των ανθρώπων που αγαπώ.
Οι τρεις κουμπάροι μας ήταν οι καλύτεροί μας φίλοι, οι άνθρωποι που μας γνωρίζουν από παιδιά: ο Θεόδωρος Αξιλιθιώτης, παιδικός φίλος του Νίκου, η Άντζυ Κωνσταντινίδου, η δική μου φίλη από την κούνια, με την οποία είχαμε υποσχεθεί από μικρές ότι εκείνη θα με πάντρευε —και η οποία έκανε πρώτα η ίδια τη θρησκευτική της τελετή για να μπορέσει να γίνει κουμπάρα μας, κάτι που για εμένα αποτελεί ύψιστη τιμή—· και η μοναδική Κατερίνα Κατόπη, επιστήθια φίλη μου και βραβευμένη φωτογράφος με διεθνείς εκδόσεις, η οποία ανέλαβε double duty: ήταν ταυτόχρονα κουμπάρα και φωτογράφος του γάμου μας και, μέσα από τον φακό της, έδωσε σημασία στην παραμικρή λεπτομέρεια, αποτυπώνοντας τα πάντα με τόση αγάπη και τρυφερότητα.
Θέλαμε η θρησκευτική τελετή να είναι σεμνή και κατανυκτική και να βιώσουμε το μυστήριο του γάμου σε όλη του την ουσία, ανάμεσα στους ανθρώπους που αγαπάμε. Η ατμόσφαιρα ήταν πραγματικά υπέροχη, χάρη και στην ιδιαίτερη αύρα του πατέρα Λουκά, ενός από τους πιο καλοσυνάτους ιερείς που μπορεί κανείς να γνωρίσει.
Η τελετή πραγματοποιήθηκε στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, ένα μικρό εκκλησάκι του 18ου αιώνα, σκαρφαλωμένο σαν αετοφωλιά στην κορυφή της Χώρας της Αλοννήσου, με θέα που αγκαλιάζει ολόκληρο το Αιγαίο. Όταν το πρωτοείδαμε, νιώσαμε ότι ήταν σημαδιακό. Ένα δέντρο δίπλα στην εκκλησία είχε χτυπηθεί από κεραυνό και είχε πέσει προς την απέναντι πλευρά, σχηματίζοντας μια φυσική γέφυρα. Παρ’ όλα αυτά, δεν πέθανε· έβγαλε νέες ρίζες και από την άλλη πλευρά και συνέχισε να ανθίζει. Για εμάς, αυτή η εικόνα της ένωσης, της δύναμης και της συνέχειας ήταν ο ομορφότερος οιωνός.
Τα λουλούδια ήταν Queen Anne’s Lace, γνωστό και ως άνθος άγριου καρότου, ένα ντόπιο αγριολούλουδο που φυτρώνει στους αγρούς της Αλοννήσου. Θέλαμε τα πάντα να είναι φυσικά, ανεπιτήδευτα και οργανικά, σαν να ανήκαν εξαρχής στο τοπίο.
Μετά την τελετή προσφέρθηκαν στην εκκλησία τα χαμαλιά, τα παραδοσιακά γλυκά του γάμου της Αλοννήσου. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο τοπικό έδεσμα, η προετοιμασία του οποίου απαιτεί περίπου σαράντα ημέρες και το οποίο προσφέρεται παραδοσιακά στους γάμους του νησιού.
Τα χαμαλιά τοποθετήθηκαν μέσα στο παλιό σεντούκι της γιαγιάς της Πέννης, της προσωπικής μου φίλης και συνεργάτιδας, που βρίσκεται πίσω από την Καλλίστη, την ομορφότερη μπουτίκ του νησιού.
Θέλαμε να τιμήσουμε όχι μόνο τις αυθεντικές γεύσεις και τα γαμήλια έθιμα της Αλοννήσου, αλλά και τις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων του τόπου.
Για το προγαμιαίο δείπνο ανεβήκαμε στη Χώρα, στο εστιατόριο Αστροφεγγιά. Το μενού περιλάμβανε διαφορετικές παραλλαγές του τόνου Αλοννήσου, ενώ ως κυρίως πιάτο σερβιρίστηκε γίδα με χυλοπίτες, το παραδοσιακό γαμήλιο φαγητό του νησιού. Σε κάθε καλεσμένο προσφέραμε και ένα μικρό, χρωματιστό κεραμικό ψαράκι, ως αναφορά στη μακραίωνη παράδοση της Αλοννήσου στην κεραμική, που ξεκινά ήδη από την αρχαιότητα.
Το γαμήλιο δείπνο έγινε στη Στενή Βάλα, στην αγαπημένη μας κυρία Τασία, μια γυναίκα-σύμβολο για την περιοχή, που έχει συνδέσει το όνομά της με την ιστορία και τη φιλοξενία αυτού του τόσο ξεχωριστού τόπου. Το μενού ήταν και πάλι αφιερωμένο στις τοπικές λιχουδιές, όλες μαγειρεμένες με τις μυστικές συνταγές της κυρίας Τασίας. Πρωταγωνιστές του κυρίως πιάτου ήταν οι πιο φρέσκοι αστακοί του Αιγαίου, τους οποίους ο σύζυγός της, ο αγαπημένος μας κύριος Γιώργος, είχε βγει με τόση φροντίδα να ψαρέψει το ίδιο κιόλας πρωί.
Στα τραπέζια στρώσαμε τα δαντελένια τραπεζομάντιλα «της προίκας μου», με τη βοήθεια της Ελένης Αναγνώστου, τα οποία είχαν φτιάξει και συλλέξει παλιότερα με τόση αγάπη η γιαγιά και η μητέρα μου. Τα συνδυάσαμε με καλάθια γεμάτα Queen Anne’s Lace και, φυσικά, με κοράλλια και κοχύλια από τον βυθό της Αλοννήσου. Το όνομα κάθε καλεσμένου ήταν γραμμένο επάνω σε ένα βότσαλο, σαν ένα ακόμη μικρό κομμάτι του νησιού.
Οι μπομπονιέρες ήταν, φυσικά, σχεδιασμένες από εμένα: χειροποίητα κεντημένα πουγκιά με τα μονογράμματα «ΑΝ» και «ΝΑ». Στο εσωτερικό τους υπήρχε ένα βραχιόλι δεμένο με ναυτικό κορδόνι, με κεντρικό στοιχείο ένα ασημένιο βότσαλο, που έμοιαζε σχεδόν με κουφέτο και έφερε χαραγμένα τα αρχικά «ΑΝ».
Μετά το δείπνο, η γιορτή συνεχίστηκε στο επίσης iconic café-bar Ίκαρος. Ένα μέρος που, με τη δική του ξεχωριστή προσωπικότητα και αισθητική, έχει αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην ιδιαίτερη αύρα της Στενής Βάλας. Με το απίστευτο χιούμορ του και τη μοναδική αίσθηση φιλοξενίας και οικογένειας που δημιουργεί, ο Ίκαρος σε κάνει να ερωτεύεσαι ακόμη περισσότερο τη Στενή Βάλα. Άλλωστε, δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει κανείς από εκεί χωρίς να τον επισκεφθεί. Επίσης, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον φωτογράφο Βασίλη Οικονόμου, που ανέλαβε τα «χρέη» της μίας κουμπάρας την ώρα που μας πάντρευε!
