Στα “χρόνια της κρίσης” μην χαμογελάτε…

15/03/2013 • EDITORIALS

spetsesΠέρυσι τέτοιες ημέρες, Σαββατοκύριακο πριν την Καθαρή Δευτέρα , είχα καλέσει τους φίλους μου, τον Νίκο και την Ιωάννα, με την κόρη τους και φίλη της δικής μου κόρης μου, Κέλλυ, στο σπίτι μας στις Σπέτσες. Ο χειμώνας ήταν βαρύς , μακρύς και δύσκολος, και αρπάξαμε την ευκαιρία το συγκεκριμένο τριήμερο, για ένα winter break. Ανοίξαμε το σπίτι μετά από αρκετούς χειμερινούς μήνες μοναξιάς, κάναμε βόλτες δίπλα στη θάλασσα, ευχαριστηθήκαμε ατελείωτα παιχνίδια με τις κόρες μας, πετάξαμε και Χαρταετό, ένα βράδυ, όταν κοιμήθηκαν, πήγαμε οι τέσσερις μας στο Παλιό Λιμάνι, στην “Brachera”, για ένα ποτό. Και έτσι χαρούμενοι που ήμασταν, που είχαμε τον χειμώνα πίσω μας και τη θάλασσα μπροστά μας, βγάλαμε αγκαλιασμένοι μία φωτογραφία. Οι τέσσερις μας. Μέσα στην “Brachera”. Τα μάγουλα μας ήταν κοκκινισμένα από τον βοριά. Τα μαλλιά μας ανακατωμένα από τον ίδιο αγέρα. Φορούσαμε πουλόβερ και μπουφάν. Τα πρόσωπα μας ήταν χαμογελαστά. Όχι, όχι, γελούσαμε…

brachera

Την επόμενη ημέρα, “ανέβασα” την φωτογραφία στο facebook. Και ανάμεσα στα πολλά σχόλια που βρήκα από φίλους, βρήκα και άλλο ένα: “Κυρία Μπέη, πως μπορείτε και γελάτε; Η κρίση δεν σας έχει αγγίξει εσάς; Προκαλείτε με αυτή την φωτογραφία. Ο κόσμος πεινάει και εσείς ποστάρετε τέτοιες φωτογραφίες;…” ή κάπως έτσι.
Λίγο πιο ενοχική προσωπικότητα να ήμουν, μπορεί και να είχα μπει στο τριπάκι του. Ευτυχώς, η ανοησία του σχόλιου του ήταν τόσο μεγάλη, που μόνο ως κοινωνιολογικό φαινόμενο μπόρεσα να το εκλάβω, και να το σχολιάσω ιδιωτικά, αποκλειστικά με τις φίλες μου. Παρατήρησα μαζί τους για άλλη μία φορά προσεκτικά την φωτογραφία: Ούτε σπάνιες πανάκριβες σαμπάνιες είδα στο κάδρο, ούτε χρυσά ρολόγια, ούτε διαμάντια. Το κότερο δεν μας περίμενε απ’ έξω. Τώρα που την παρατηρώ, είναι μάλλον μία κακή φωτογραφία, θαμπή, πρόχειρη. Εγώ φοράω ένα φτηνό δερματάκι στον λαιμό και ένα T-shirt από την Zara. Η Ιωάννα ένα αδιάφορο ριγέ μπλουζάκι. Ούτε καν την μαρινιέρα-θρύλο του Gaultier… Είμαστε τελείως αμακιγιάριστες και εντελώς αχτένιστες. Ελάχιστα κομπλεξική να ήμουν, δεν έπρεπε καν να την ανεβάσω, μιας και δεν είναι ούτε στο ελάχιστο κολακευτική, πόσω μάλλον “προκλητική. Τα γέλια μας. Αυτά ήταν που ενόχλησαν. Δεν έπρεπε να γελάμε. Το είπε άλλωστε ξεκάθαρα ο “φίλος” του facebook: “πως μπορείτε και γελάτε;…”
Από περιέργεια, μπήκα στο προφίλ του “φίλου” μου. Η φωτογραφία που είχε βάλει , τον έδειχνε σοβαρό, αγέλαστο, να ακουμπά απαλά με το μεγάλο και το μεσαίο δάχτυλο το μάγουλο του. Σαν αυτές τις φωτογραφίες που βγάζουν οι anchormen για να διαφημίσουν τα Δελτία ειδήσεων τους. Το στυλό του έλειπε. Αγέλαστος και σοβαρός. Και οπωσδήποτε, προβληματισμένος… Σε μία γρήγορη περιπλάνηση που έκανα στα “τσιτάτα” που πόσταρε, έβριζε. Έτσι έκανε την επανάσταση του. Αλλά δεν είναι αυτός ο “φίλος” το θέμα μας. Είναι τόσο μεγάλη η ανοησία του, που και πολλά έγραψα για αυτόν.
Σήμερα το πρωί, καθώς περιπλανιόμουν στα νέα των φίλων μου στο facebook , έπεσα σε μία φωτογραφία ενός πραγματικού φίλου μου αυτή τη φορά, και όχι ηλεκτρονικού, από το δικό του winter break, στο Gstaad. Είναι με την γυναίκα του και δύο φίλους τους πάνω από μία γενέθλια τούρτα, είναι προφανές πως γιορτάζουν. Αυτοί, έχουν το “τακτ” να μην γελάνε. Απλά, χαμογελάνε. Και να’ το πάλι το σχόλιο “φίλης”: Στην εποχή της οικονομικής κρίσης που ζούμε πιστεύω ότι αυτές οι στιγμές πρέπει να είναι ιδιωτικές και να μην κοινοποιούνται. Sorry.” Και η απάντηση του φίλου μου: “Στην εποχή της οικονομικής κρίσης δεν μπορούμε να βάλουμε φωτογραφία από τα γενέθλια της κολλητής μας στο σπίτι του φίλου μας; Μάλλον οι δικές σας φωτογραφίες προκαλούν από το Cartier στο Παρίσι! Το μέτρο είναι κάτι που γνωρίζω πολύ καλά…μπορείτε να βγείτε από το network μου”.
Είναι πλέον ξεκάθαρο πως έχουμε ξεφύγει. Έχουμε αγριέψει και εξαγριωνόμαστε με την χαρά. Γιατί και σε αυτήν εδώ την φωτογραφία δεν διακρίνω τίποτα το προκλητικό. Πάλι, αμακιγιάριστα, υγιή πρόσωπα, με ένα μπουκάλι κρασί μπροστά τους. Φοράνε blue jeans και T-shirts. Και πάλι, μία παρέα τεσσάρων ανθρώπων. Αν αυτό που ενόχλησε είναι το συγκεκριμένο χωριό, δηλαδή το Gstaad, θα ήθελα να ενημερώσω την εν λόγω “φίλη”, πως ένα Σαββατοκύριακο στη εν λόγω περιοχή, καλεσμένος σε σπίτι, κοστίζει τουλάχιστον τα μισά χρήματα από την παραμονή σε οποιαδήποτε δική μας βουνοκορφή ή νησί, και όποιος έχει αμφιβολίες για αυτό το πόρισμα που κατέληξα μετά από χρόνια “ερευνών”, μπορώ να του το αναλύσω και με κρατημένες αποδείξεις λογαριασμών. Δυστυχώς.
Ας αφήσουμε τις τσάμπα αναλύσεις και τα φτηνά σχόλια μεταξύ μας. Δεν τα φάγαμε μαζί, αλλά μαζί ζούμε αυτή τη κρίση. Οι επαναστάσεις δεν γίνονται μέσω facebook, και το γέλιο, δεν μπορεί να είναι ποτέ προκλητικό αν είναι υγιές. Και ναι. Αν θέλουμε να επικαλεστούμε τα “χρόνια της κρίσης”, τώρα το έχουμε πιο μεγάλη ανάγκη από ποτέ.
Για την ιστορία…
Ο φίλος μου ο Νίκος που φιλοξένησα στις Σπέτσες και γελάει “προκλητικά”, έχει εμπορικά καταστήματα. Από αυτά που χτύπησε πρωτίστως η κρίση. Δουλεύει από το πρωί έως το βράδυ “για να καταφέρω να κρατήσω όλους μου τους υπαλλήλους στη δουλειά, και να μην αφήσω κανέναν απλήρωτο, για να μην αναγκαστώ να απολύσω κανέναν”. Η γυναίκα του, η Ιωάννα δουλεύει ως πωλήτρια στο μαγαζί, σε κανονικό ωράριο, και ας είναι μητέρα. Αφού έχει ξυπνήσει από τις 6 το πρωί για να προλάβει να πάει η ίδια την κόρη της στο σχολείο που είναι αρκετά μακριά. Όχι, δεν πηγαίνει σχολείο με το πούλμαν. Αν σταθεί τυχερή, έχει κάποια βοήθεια στο σπίτι, τις περισσότερες φορές, τα βγάζει πέρα μόνη της. Ο φίλος μου στο…Gstaad, από δεκαέξι χρονών έχει κάνει τη νύχτα μέρα για να καταφέρει να ζήσει την υπέροχη οικογένεια του. Είναι ίσως ο καλύτερος εκπρόσωπος του Ελληνικού τουρισμού, και θα μπορούσε να κάνει πολλά πιο πολλά στην εταιρεία του , αλλά δεν έχει πάρει ποτέ στην ζωή του δάνειο. Από τους πιο σοβαρούς επιχειρηματίες που έχουμε, και δεν έχει πάρει ούτε μία φορά δάνειο από κάποια Τράπεζα! Όταν τον ρώτησα πως τα πάει με την κρίση μου απάντησε: “Δύσκολα. Αλλά ευτυχώς, δεν έχω στην πλάτη μου δάνεια. Επιχειρώ όσα φτάνω μόνος μου, με χρήματα βγαλμένα από την δουλειά μου”. Όσο για εμένα, την εποχή που τραβήχτηκε η συγκεκριμένη φωτογραφία με το “προκλητικό” γέλιο, είχα χάσει όλες μου τις δουλειές. Έκλεισε ο Όμιλος Λυμπέρη, ενώ η εφημερίδα “Αξία” αδυνατούσε να με πληρώσει. Έστω κι αν είχε μειωθεί δραματικά ο μισθός μου. Αλλά όχι “φίλοι” επαναστάτες του facebook. Δεν θα περάσει η δικτατορία της σοβαροφάνειας και των ανέξοδων τσιτάτων. Εγώ,  προσπαθώ να ζήσω χωρίς τον μισθό μου. Εσύ μπορείς να ζήσεις χωρίς το χαμόγελο σου;

7 Responses to Στα “χρόνια της κρίσης” μην χαμογελάτε…

  1. Katerina says:

    Φαιη μου καλημερα,
    Οπως ανέφερες πιο πανω, μαζι δεν τα φαγαμε, αλλα μαζι περναμε αυτη την κριση….δυστιχως αυτη ειναι η αληθεια.
    Δεν γινεται ομως να μας κοπει το γελιο, ή να σταματησουμε να βγαινουμε με τους φιλους μας(το οποιο θεωρω οτι ειναι πολυ σημαντικο), ή να βγαζουμε φωτογραφιες με τις πιο χαρουμενες στιγμες μας. Ποιος το απαγορευει αυτο? Γιατι να μπεις σε διαδικασια να απολογηθεις επειδη καποιοι ανθρωποι δεν θελουν την χαρα, την ξεγνοισια, την ανεμελια, ή δεν ξερουν πραγματικα τι ειναι γέλιο!
    Αυτους τους ονομαζω εγω “κομπλεξικους” και θελουν να σε βαζουν στο τρυπακι για να γινεις σαν και αυτους!
    Δεν νομιζω να αξιζει να απολογισε για οτιδηποτε.
    Αυτη εισαι εσυ, σε οποιον αρεσει και εαν δεν……..να σταματησουν να σχολιαζουν αρνητικα το οτιδηποτε. Ας κοιταξουν και λιγο τον εαυτο τους για να συνηδιτοποιησουν τι εχουν κανει σε αυτη την μιζερη ζωη τους.
    Συνεχισε το εργο σου και να ξερεις οτι εκει “εξω” πολυ θελουν να σε λυπουνται, παρα να σε βλεπουν να γελας!!!!

  2. Joanna SakellariouMoutsidis says:

    Ουτε καν θα απολογηθω. Οι ευτυχισμενες οικογενειακες στιγμες, ενα ομορφο Σαββατοκυριακο με φιλους, γιορτες, γενεθλια, επετειους, διακοπες ειναι στιγμες χαράς και ευτυχιας που εγώ θελω να ζω .Είναι ντροπη αυτό? Η συγκεκριμενη δέ φωτογραφία πραγματικά ειναι απο τις αγαπημένες μου!!! Με το χαμόγελο και την ευγένεια δεν έχασα ποτέ! Δεν το διαπραγματεύομαι αυτο. Θα χαμογελάω . Τελος.- Αν στο μαγαζί μου εμπαινε ο φίλος σου και δεν χαμογελούσα θα μου το χρέωνε . Θα έλεγε πως δεν εξυπηρετήθηκε σωστά. Θα είχε και δίκιο ίσως,γιατι ανέξάρτητα απο το αν εγώ μπορει να βιώνω τις δικές μου προσωπικές δυσκολίες και σαν ανθρωπος μου επιτρέπεται να το εκφράσω, ο πελάτης δεν είναι υποχρεωμένος να επιφορτιστεί με τις δικες μου στεναχώριες . Γιατι λοιπόν να μήν χαμογελάμε , να μην διασκεδάσουμε στό βαθμο που ο καθένας μπορεί?????? Μην τρελλαθουμε τελείως!!! ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ. ΕΙΝΑΙ ΥΓΕΙΕΣ!! το παιδι μου έτσι θελω να με θυμαται, έτσι θελω να με βλέπει στο φωτογραφίες και τωρα και στο μέλλον. Και στην κρίση και χωρίς κρίση. Το χαμόγελο δεν ειναι προκλητικό, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ απλά γιατί μονο αυτό και η υγεία δεν έχει να κάνει με χρηματα. δεν εξαγοράζεται και δεν το αγγίζει καμία οικονομική κριση!!! Αλλα πράγματα είναι προκλητικα…. !!!

  3. Lemonia says:

    Όπως όλα τα editorials σας και αυτό είναι πραγματικά φανταστικό. Μπράβο σας.

    Νομίζω πως από τα βασικά προβλήματα του λαού μας είναι το κόμπλεξ και η ζηλια (με την πολύ κακή έννοια) και δυστυχώς δεν πρόκειται ποτέ να ξεφύγουμε από αυτή την κρίση (κυρίως κοινωνική).

    Σας εύχομαι ένα τέλειο τριήμερο στις Σπέτσες ή οπουδήποτε αλλού.

  4. Efi says:

    Mazi pername ti krish alla eutuxws de ta fagame mazi. Autoi pou ta efagan einai apenoxopoiomenoi kai xontropetsoi. Megalo lathos na xreiazetai na apologoumaste an exoume akomh th dunatothta na pame diakopes, na steiloume ta paidia mas se idiwtika sxoleia, na kanoume agores klp klp.

    Makari na exoume kai makari na ta ksodeuoue STH XWRA MAS gia na arxisei h agora na kineitai ksana. An omws ta exoume kai ta rixnoume mono sto Gstaad, sto St Tropez, sth Nea Yorkh kai sto Londino e tote eimaste axioi ths moiras mas.

  5. tessy gouma says:

    Oχιιι το χαμογελο δεν θα μας το κοψουν!!!μπραβο φαιη μου εξαιρετικο γραπτο!!!

  6. Iliana Mavromati says:

    Δυστυχώς η κομπλεξική συμπεριφορά πολλών δεν είναι φαινόμενο της κρίσης… ξεκινάει ακόμη και από το σχολείο..
    Πολλές φορές έχω ακούσει “εμείς φοράμε μπλε jean και εσύ λευκό”, στα επαγγελματικά υπήρχε πάντα εμμονή να ρωτάνε πως βρήκα την εκάστοτε εργασία και το μισθό που μου πρόσφεραν… ΔΥΣΤΥΧΩΣ σε μεγάλο βαθμό αυτός είναι ο Ελληνας. Accept it. Όσοι ασχολούνται με την ευτυχία σου η απάντηση είναι ΜΙΑ : ΤΑ ΣΕ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΗ ΤΑ ΑΛΛΟΤΡΙΑ. Ο καθένας από εμάς οφείλει να μελετά στην πορεία της ζωής του τα λάθη που τυχόν έπραξε και αντί να τα ρίχνει στους άλλους να προσπαθεί να μην τα επαναλάβει.

  7. καλα κανατε και διασκεδασατε!η μιζερια δεν ωφελει κανεναν και δεν πρεπει να μεμψιμοιρουμε!θετικη σκεψη!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Show Buttons
Hide Buttons